ಪ್ರೀತಿ ಮೃತ್ಯು ಭಯ…

ಮೊನ್ನೆ ಕುಪರ್ಟಿನೊ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಪ್ರೀತಿ ಮೃತ್ಯು ಭಯ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಚಿಕ್ಕ ಪುಸ್ತಕ, ಕೆಲವೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಓದಿ ಮುಗಿಯಿತು. ಆರಂಭದ ಕೆಲವು ಪುಟಗಳನ್ನು ಓದುವದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತ ಸರಳವಾಗಿ ಓದಲು ಆಯಿತು. ಅನುಬಂಧದಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಕಾದಂಬರಿ ಮರು ಬರೆಹವನ್ನು ಓದಲಿಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ೨ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಅನಿಸಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿದೆ.

ತೀರ ವೈಯಕ್ತಿಕವೆನಿಸುವ ಬರಹ. ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳು ದಟ್ಟವಾಗಿ, ಹಸಿಬಿಸಿಯಾಗಿ ಹಾಗೇ ಹೊರಬಂದತಿವೆ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಹೆಸರು, ಪ್ರಜ್ಞಾ ಪ್ರವಾಹ ತಂತ್ರ ( stream of consciousness ). ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಣ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಹಾಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ತೋರಿಸುವ ತಂತ್ರವಂತೆ ಇದು. ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ವಗತಗಳಂತೆ ತೋರುತ್ತವೆಯಂತೆ, ಆದರೂ ಸ್ವಗತಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ತಂತ್ರ ಇದು. ಸುಲಭಕ್ಕೆ ದಕ್ಕಿದ ಯಾವುದನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದ, ಕಷ್ಟಪಟ್ಟೇ ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸುವ ನಾಯಕ. ರೆವಲೂಶನರಿ ಆಗಬಯಸುವವ, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಇದೆಯೇ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಎನ್ನುವದನ್ನೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಸಿಗರೇಟು ಸುಡುವವ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹಪಹಪಿಸುವ ರೆಬೆಲ್ ಆದವ. ಸಿಗರೇಟು ಬಿಡಬೇಕು, ಶೋಕಿ ಸೂಟು ಹೊಲಿಸಿಕೊಂಡು ಅದರ ಬಾಕಿ ಕೊಡಲಿಕ್ಕೆ ಆಗದಿರುವಂತೆ ಆಗಬಾರದು ಎನ್ನುವವ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದವ, ಅದೂ ಕೂಡ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯೆ ಅಥವಾ ಹಳೆಯ ಗೆಳತಿಯಾದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸಜಾತೀ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗದೇ ಇವಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವದು ಕೂಡ ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಎಟುಕಿದ್ದನ್ನು ಒಲ್ಲೆ ಎನ್ನುವ ತನ್ನ ಹಟವೋ ಎಂತಲೂ ವಿಚಾರ ಮಾಡುವವ. ಕೆಲಸ ಕಾಯಮ್ಮಾಗಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದವರನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕು, ಅಪ್ಪನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕು, ಅಮ್ಮನ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಬೇಕು. ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ವಿರೋಧಿಸಬೇಕು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಬೇಕು ಎಂದು ಮಾಡುವ ಬದಲಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೀಗೆ ಮಾಡಯ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡದೇ ತಾನು ಬೇರೆ ಎಂದು ಸಾಧಿಸಬೇಕು. ನೇತಿ ನೇತಿ ಗತಿ. ಎಲ್ಲ ಸಿಡಿಮಿಡಿಗೂ ಕಾರಣ ಹಟಾತ್ತನೆ ಒದಗಿದ ತಮ್ಮನ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ. ಇನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಬೇಕಿದ್ದ ತನ್ನ ಮದುವೆಗೆ ಊಹಿಸದ ವಿಘ್ನ. ಅಂತರಜಾತೀಯ ವಿವಾಹವಾಗಿ ತಾನು ಹೋದರೆ ತನ್ನ ತಂದೆತಾಯಿಯನ್ನು, ತಂಗಿ ತಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತಾರೆ, ಅದರ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರೂ ತನಗೆ ಎನ್ನುವ ಸಂಕಟವೋ? ಸಾವಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ನೋಡಿದಾಗ ಜೀವನ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಾಣಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿಯ ಜಾತಿ ಮೊದಲಾದವು  ಕ್ಷುಲ್ಲಕವಾಗಬೇಕು. ತನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಆ ದೊಡ್ಡ ಬುದ್ಧಿ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸತ್ತ ಮಗನ ಸಾವನ್ನು ಮೊದಲು ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟರು. ಈಗ ಅದನ್ನೇ ತನ್ನ ಮದುವೆಗೆ ತಡೆಯಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವ ಸಿಟ್ಟು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟು, ರೋಷ, ಸರಳವಾಗಿ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೇರೆಯಬಾರದು ಎನ್ನುವ ಹಮ್ಮು, ಉಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲದರ ಬಗೆಗೂ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಮುಂದೆ ಮಾಡುವುದೇನು? ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯ.

ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಬೆಳೆಸಲಿಕ್ಕೆ ಬಹುಷಃ ಅಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರೆಬೆಲ್ ತಾನು ಯಾವುದರ ವಿರುದ್ಧ ರೆಬೆಲ್ ಆಗಿದ್ದಾನೋ ಆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೇ ಇರಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಾನಂತೆ, ಅದೇ ರೆವಲ್ಯೂಶನರಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಿಸುವದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾನಂತೆ. ಇಲ್ಲಿ ರೆಬೆಲ್ ಆಗಿ ಉಳಿದ ನಾಯಕ ಏನಾದರೂ ಮಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ತಟಸ್ಥನಾಗಿಬಿಟ್ಟನೇ? ಅಥವಾ ತೀರ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಯಿತು ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬರೆಯುವದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಧೈರ್ಯದ ಸಾಲಲಿಲ್ಲವೋ? ಅಥವಾ ಅಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ರೆವೆಲ್ಯೂಶನರಿ ಆಗುವ ಇಚ್ಚೆಯೋ? ಏನೋ, ಅಂತೂ ಕಾದಂಬರಿಯಂತೂ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯಿತು.