ಎಲ್ಲಾ ಕಾಣಸ್ತದ ಗ್ವಾಡಿ ಮ್ಯಾಲೆ!

ಮಗ  : Appa, I built a pool with Legos today. Did you know that?
ನಾನು : Yes, I saw that.
ಹೆಂಡತಿ : Hey, how did Appa see?
ನಾನು   : ಗ್ವಾಡಿ ಮ್ಯಾಲೆ ಕಾಣಿಸ್ತು..

ಅಂತ ಹೇಳಿ ತುಂಟತನದ ನಗು ನಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ್ದು, ಗೂಗಲ್ ಪ್ಲಸ್ ಗೋಡೆ ಮೇಲೆ ಅಂತ. ಅವಳು ಐಪ್ಯಾಡಿನಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆದದ್ದು ಅಟೋಮೆಟಿಕ್ ಬ್ಯಾಕ್ ಅಪ್ ಆಗಿ ನನ್ನ ಗೂಗಲ್ ಪ್ಳಸ್ಸಿಗೆ ಅಪ್ಲೋಡ್ ಆದದ್ದನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರುವದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ನಾನು ನೋಡಿಯಾಗಿತ್ತು.

ನನ್ನ ತುಂಟ ನಗುವಿಗೆ ಕಾರಣ, ‘ಮಕ್ಕಳ್ರಾ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗ ಜಾಸ್ತಿ ಧಾಂದಲೆ ಹಾಕಬ್ಯಾಡ್ರಿ. ನೀವಲ್ಲಿ ಏನೇನ್ ಮಾಡ್ತೀರಿ ಅಂತ ಎಲ್ಲಾ ನನಗಿಲ್ಲೆ ಗ್ವಾಡಿ ಮ್ಯಾಲೆ ಕಾಣಸ್ತದ’ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಾತು ನೆನಪಾಗಿದ್ದು. ಗೋಡೆ ಮೇಲೆ ನೋಡೊ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟನ್ನ ‘ಅಮೃತವರ್ಷಿಣಿ’ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಸುಹಾಸಿನಿ ತೋರಸೋದಕ್ಕಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ಮುಂಚೆಯೇ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಬೇಸಿಗೆಯ ರಜಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರವಾಡದ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಸಿನ್ನುಗಳು ಸೇರಿ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮನೆಗೋ ಅಥವಾ ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಹೊರಟಾಗ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಈ ವಾರ್ನಿಂಗಿನ ಜೊತೆ ಕಳಿಸಿ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದರು 🙂

ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಮಾತು ಅಮೃತವರ್ಷಿಣಿಯಲ್ಲಿ ಸುಹಾಸಿನಿಯ ಕ್ರಿಯೇಟಿವ್ ಇಮ್ಯಾಜಿನೇಶನ್ ಆಗಿ ಕಂಡರೆ, ನನ್ನ ಮಗನ್ನ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಡೇ ಕೇರಿಗೆ ಕಳಿಸುವಾಗ ನಿಜವೇ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಮೂರು ವರ್ಷ ತುಂಬುವವರೆಗೂ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಮಗನನ್ನು ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಡೇ ಕೇರಿಗೆ ಕಳಿಸಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದನ್ನೂ, ಕಾಲು ನೆಲಕ್ಕಪ್ಪಿಳಿಸಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಅತ್ತದ್ದನ್ನೂ, ಹಾಗೇ ಮೊದಲ ದಿನ ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಕೇಳಲು ಫೋನು ಮಾಡಿದಾಗ ‘is it my Dad’ ಎಂದು ಆ ಅಳುವಿನಲ್ಲೂ ಖುಷಿಯಿಂದ  ಕೇಳಿ ಫೋನಿಗೆ ಬಂದ ಅವನನ್ನೂ, ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ನೋಡುವ ಅವಕಾಶವಿತ್ತು. ಅವನ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ತುಸು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಾಪಿ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಹೇಳಿದ್ದೆ, ‘ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಆಡೋದೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಕಾಣಸ್ತಿರ್ತದ. ನಾ ಎಲ್ಲ ನೋಡ್ತಿರ್ತೀನಿ!’

ಈಗಂತೂ ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಸ್ಟೇಟಸ್ಸೂ ಅವರವರ ಗೋಡೆ ಮೇಲೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ 🙂
Advertisements

ಹೆಸರಲ್ಲೇನಿದೆ?

“ಮಾಧ್ವರೊಳಗೆ ಗಂಡು ಮಗುಗೆ ಹೆಸರಿಡಬೇಕು ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲಾ ವಿಷ್ಣುಸಹಸ್ರನಾಮದಿಂದ ಒಂದು ಹೆಸರು ಇಡ್ತೀರಾ, ಇಲ್ಲಾ ಅಂದರೆ ಹನುಮಂತನ ಹೆಸರು ಇಡ್ತೀರಾ.. ನನಗಂತೂ ಯಾವತ್ತು ವಿಷ್ಣುಸಹಸ್ರನಾಮದ ‘ಭೋತಭವ್ಯಭವತ್ಪ್ರಭುಃ’ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರು ಬಹಳ ಇಷ್ಟ ಆಗಿತ್ತು..” ಅಂತ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಹೇಳ್ತಿದ್ದರೆ, ಹೌದಲ್ಲವಾ ಹಾಗೇ ‘ಭಾರಭೃತ್ ಅಂತ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟರೆ ಹ್ಯಾಗಿರತ್ತೆ?’ ಅಂತ ನಾನೂ ಕೇಳಿದ್ದೆ.

ಈ ಮಾತುಕತೆ ಆಗಿದ್ದು ನನ್ನ ಮಗ ಹುಟ್ಟಲು ಇನ್ನೂ ಮೂರೋ ನಾಲ್ಕೋ ತಿಂಗಳು ಉಳಿದಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ದಿನ ಊಟಕ್ಕೆ ಭೆಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದ ಮಂಜು ಮತ್ತು ನನ್ನ ನಡುವೆ.  ಮಂಜು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜವೇ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ಅಪ್ಪ ಹಾಗೂ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರು ತಮ್ಮ ಚೊಚ್ಚಲು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಟ್ಟಿರುವದು ಹನುಮಪ್ಪನ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೇ. ನಮ್ಮಪ್ಪನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮಗ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ಮಗನಿಗೆ ಇಟ್ಟದ್ದು ಹನುಮಪ್ಪನ  ಹೆಸರನ್ನೇ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ನಮ್ಮ ತಾತ ಮತ್ತು ಅವರ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹನುಮಪ್ಪನ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಮಂತ್ರಾಲಯದ ರಾಯರ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದ್ದ ತಾತ ರಾಯರ ಹೆಸರನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಮಗನಿಗೆ ಇಟ್ಟರೆ ಅವರಣ್ಣ ತಮ್ಮ ಅಪ್ಪನ ಹೆಸರನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

What’s in a name? that which we call a rose
By any other name would smell as sweet;
– William Shakespeare

ಅಂತ ಶೇಕ್ಸಪಿಯರ್ ಹೇಳಿದಂತೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲೇನಿದೆ ಆಲ್ವಾ? ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಹೆಸರು ಏನಿದ್ದರೆ ಏನು? ಏನೋ ಒಂದು ಹೆಸರು. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಕಲ್ಲಪ್ಪ, ಕಲ್ಲವ್ವ, ಗುಂಡಪ್ಪ, ಗುಂಡವ್ವ, ಅಡಿವೆಪ್ಪ, ಅಡಿವೆಮ್ಮ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೆಸರಿಡತಿದ್ದರು. ಸಂಸ್ಕೃತ ನಿಘಂಟು ನೋಡಿ, ಮನೇಕಾ ಗಾಂಧಿಯ ಇಂಡಿಯನ್ ನೇಮ್ಸ್ ಪುಸ್ತಕ ನೋಡಿ, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟೆಲ್ಲ ಜಾಲಾಡಿಸಿ ಹೆಸರಿಡೋ ಹುಕಿ ಈಗ. ಯಾವುದೇ ಮೂಲದಿಂದ ಹೊಸತೊಂದು ಹೆಸರು ಸಿಕ್ಕರೆ ತುಂಬ ಖುಷಿ! ನನ್ನ ಭಾವ ಮೈದನ ಅವನ ಮಗನಿಗೆ ಹೆಸರಿಡೋ ಕಾಲಕ್ಕೆ ‘ದೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನ ಶಂಖದ ಹೆಸರು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅಂತೆ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲೂ ಸಿಗ್ತಾ ಇಲ್ಲಾ ಆ ಹೆಸರು’ ಅಂತ ಬಹಳಷ್ಟು ಹುಡುಕಾಡಿದ್ದ.

ನಾವು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಹೆಸರಿಡಲಿಕ್ಕೆ, ದೇವರ ಹೆಸರು ಇರಲಿ ಅಂತ ಅವುಗಳನ್ನ ಹುಡುಕಿದರೆ, ದೇವರಿಗೆ ಯಾರು ಹೆಸರಿಟ್ಟವರು? ಅತಗ ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲ ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲ. ದಾಸರು ‘ನಿನ್ನಂಥ ಸ್ವಾಮಿ ಎನಗುಂಟು ನಿನಗಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನಂಥ ತಂದೆ ಎನಗುಂಟು ನಿನಗಿಲ್ಲ’ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ‘ನಿನ್ನರಸಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎನ್ನ ತಾಯಿ ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯ ತೋರೋ’ ಅಂತ ಹಾಡೇ ಮಾಡಿದ್ದಾರಲ್ಲವೆ? ಅಂಥಾದ್ದರಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಹೆಸರುಗಳನ್ನ ಯಾರಿಟ್ಟರು?

ವಿಷ್ಣು ಸಹಸ್ರನಾಮದ ಆರಂಭದೊಳಗ ಕ್ಲೂ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ  ಭೀಷ್ಮಾಚಾರ್ಯರು. ‘ಯಾನಿ ನಾಮಾನಿ ಗೌಣಾನಿ ವಿಖ್ಯಾತಾನಿ ಮಹಾತ್ಮನಃ।  ಋಷಿಭಿಃ ಪರಿಗೀತಾನಿ ತಾನಿ ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಭೋತಯೇ॥’ ಅಂತ. ಗೌಣಾನಿ ಎಂದರೆ ಗೌಣ ಅಥವಾ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಿಲ್ಲದ್ವು ಅಂತಲ್ಲ ಮತ್ತೆ. ಗೌಣ ನಾಮ ಅಂದರ ಗುಣಗಳ ಹೆಸರುಗಳು ಅಂತ. ಗುಣಗಳನ್ನು ಕಂಡ ಭಕ್ತರು, ಋಷಿಗಳು, ಮಹಾತ್ಮರು ಕಂಡ, ಹಾಡಿದ ಗುಣಗಳು, ಅವುಗಳಿಗೆ ಅವರಿಟ್ಟ ಹೆಸರುಗಳು ಅವು. ದೇವರ ಗುಣ ರೂಪ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ಇಲ್ಲವಂತೆ.

ಇದೇ ವಿಷಯನ್ನ ವಾದಿರಾಜರು ರುಕ್ಮಿಣೀಶ ವಿಜಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾಗಿ ತಿಳಿಸ್ತಾರೆ. ಚತುರ್ಭುಜನಾಗಿ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ, ಪದ್ಮಧಾರಿಯಾಗಿ ದರ್ಶನ ಕೊಟ್ಟು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ, ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವದನ್ನ ಹೇಳಿ, ನಂತರ ತಮ್ಮ  ಮಡಿಲ ಮಗುವಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ತಾಯಿ ತಂದೆಗಳು ನಾವು ಎಂದು ಲೋಕ ಕರೆಯುವದರಿಂದ, ಹಾಗೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿಬಿಡುವದರಿಂದ ಪಾಪ ಬರುವುದೇನೋ ಎಂದು ದೇವಕಿ, ವಸುದೇವರಿಗೆ ಹೆದರಿಕೆಯಾಯಿತಂತೆ.  ಆ ಹೆದರಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಾದಿರಾಜರು ಹೇಳುವದು,

ಯ ಏಷ ಪುತ್ಸಂಜ್ಜ್ಞಿತ ನಾರಕಸ್ಥಾನ್
ಜನಾನ್ ಸ್ವನಾಮ ಸ್ಮರಣೇನ ಪಾತಿ
ಸ ದೃಷ್ಟಿಗಃ ಸನ್ವಸುದೇವ ಪತ್ನ್ಯಾಃ
ಕಥಂ ನ ಪುತ್ರಃ ಶತಪತ್ರನೇತ್ರಃ
(ಪುನ್ನಾಮ ನರಕದಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡುವವನು ಪುತ್ರ. ಯಾವ ಈ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಪುನ್ನಾಮ ನರಕದಲ್ಲಿ ನರಳುವ ಜನರನ್ನು ತನ್ನ ನಾಮಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಸಂರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೋ, ಈ ಕಮಲದಂತೆ ವಿಶಾಲನಯನನಾದ ಅದೇ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ವಸುದೇವ ಪತ್ನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪುತ್ರನಾಗಲಾರನು?)

ಯದೀಯ ರೂಪಂ ಪ್ರಕಟೀಕರೋತಿ
ಪಿತಾ ಸ ತಸ್ಯೇತಿ ಹಿ ವೇದವಾದಃ
ತಥಾ ವಿಧಸ್ಯಾನಕದುಂದುಭೇಸ್ತ
ತ್ಪಿತೃತ್ವಮಪ್ಯಸ್ತು ನ ತೇನ ಹಾನಿಃ
(“ಯಾವನು ಯಾವನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪ್ರಕಟಮಾಡುತ್ತಾನೆಯೋ ಅವನು ಅವನಿಗೆ ತಂದೆಯು” ಎಂಬುದಾಗಿ ವೇದ ಸಾರುತ್ತದೆ. ಅದರಂತೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಆನಕದುಂದುಭಿಗೆ (ವಸುದೇವನಿಗೆ) ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪಿತ್ರತ್ವವೂ ಇರಲಿ. ಅದರಿಂದ ಯಾವ ಹಾನಿಯೂ ಇಲ್ಲ)

ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ದೇವರ ಹೆಸರು ಯಾಕಿಡೋದು? ಏನೋ ಛಂದ ಅನಿಸಿತು ಅಂತ, ಇಷ್ಟ ದೇವರು ಅಂತ, ಆಯಾ ದೇವರ ಹೆಸರು ಇಡೋದು. ಅಥವಾ ಆ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ ಮುನ್ನಿನ ದೊಡ್ಡವರ ತರಹ ಗುಣವಂತ/ಗುಣವಂತೆ ಆಗಲಿ ಮಗು, ಅವರ ಆಶೀರ್ವಾದವಿರಲಿ, ಅವರ ಸ್ಮರಣೆಯೂ ಇರಲಿ, ಅನ್ನೋ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೂ ಇಡಬಹುದು. ನಾರಾಯಣ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿಟ್ಟ ಅಜಾಮಿಳ ಕಡೆಗಾಲಕ್ಕೆ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಕರೆದು ಸದ್ಗತಿ ಪಡೆದ ಕತೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವೇ ಇದೆಯಲ್ಲವೇ?

ಹಾಗೆ ಇಡುವ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ಹೆಸರಿರಲಿ, ವಿಶೇಷ ಹೆಸರಿರಲಿ ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಒತ್ತು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಿಗ್ತಾ ಇದೆ ಅಂತ ಅನಿಸಬಹುದು. ನಮ್ಮಮ್ಮಂಗೆ ಒಬ್ಬರು ಕೇಳಿದ್ದರಂತೆ, ‘ಅಲ್ಲರೀ ವೈನೀ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು ಮತ್ತ ನಿಮ್ಮ ಮನಿಯವರ ಹೆಸರು ಎರಡೂ ವಿಶೇಷ ಅವ, ಆದರ ಯಾಕ ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೀವು ಕಾಮನ್ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟೀರಿ?’ ಅಂತ. ಪಾಪ ಹಿಂಗೆಲ್ಲ ವಿಚಾರನೇ ಮಾಡಿರದಿದ್ದ ನಮ್ಮಮ್ಮಗ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲವಂತೆ.

ನಮ್ಮಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಅವರ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಹೆಸರಿಟ್ಟದ್ದರಂತೆ. ಆದರಂತೆ ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕುಕನೂರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಗೌರವಿಸುವ ರಂಗಣ್ಣ ಮಾಸ್ತರು ‘ಸುಕನ್ಯಾ’ ಅಂತ ನಾಟಕ ಬರದಿದ್ದರಂತೆ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ‘ಇಕಿಗೆ ಸುಕನ್ಯಾ ಹೆಸರನ್ನೇ ಇಡಿ’ ಅಂತ ಅವರು ಹೇಳಿ ಸುಕನ್ಯಾ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರನ್ನು ಇಡಿಸಿದರು. ನಮ್ಮಪ್ಪಗೆ ಅವರಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಇಟ್ಟ ಹೆಸರು ಇಂದಿರೇಶ ಅಂತ. ಅದಕ್ಕೇನು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇವರು, ಮಕ್ಕಳಾದ ನಮಗೆ ಅನಿಲ, ವಿದ್ಯಾ, ಬದರಿ ಅಂತ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನಿಸೋ ಹೆಸರಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆವಲ್ಲ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಳಹಳಿ ಆಯ್ತು ಅನಸ್ತದ ಅಮ್ಮಗ. ತಮಾಷೆ ಅಂದರ ನನಗ ಹೆಣ್ಣುಕೊಟ್ಟ ಮಾವ ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಅಪ್ಪನೂ ‘ಹೀಗೆ ಏನೋ ಪಲ್ಲವಿ ಅನ್ನೋ ಹೆಸರು ಇಕಿ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಚೊಲೋ ಹೆಸರು ಅಂತ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ವಿರಿ ಈಗೇನು ಅದು ಕಾಮನ್ ಹೆಸರಾಗಿಬಿಟ್ಟದ!’ ಅಂತ ಅಂದಿದ್ದರು. ಅದೂ ನಿಜವೇ. ಒಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಅನಿಸಿತು ಅಂತ ಎಲ್ಲಾರೂ ಅದೇ ಹೆಸರಿಟ್ಟರೆ ಅದರ ವಿಶೇಷತೆ ಕಳೆದು ಸಾಮಾನ್ಯ  ಅನಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಆಗೇ ಬಿಡುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ?

‘ಬದರಿ ನಾರಾಯಣ’ ಅಂತ ಎರಡೆರಡು ಹೆಸರು ಹೊಂದಿರುವ ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಸ್ಪೇಷಲ್ಲಾಗಿದ್ದ ತಾತನಿಗೆ. ತಾವು ಮಾಡಿ ಬಂದ ಬದರಿ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ‘ನಾರಾಯಣ’ ಹೆಸರಿನಿಂದ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ ನೆನಪನ್ನೂ ತರುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತಾತನ ಮುದ್ದಿನ ಮೊಮ್ಮಗನಾಗಿದ್ದ 🙂 ಇನ್ನು ತಂಗಿ ವಿದ್ಯಾಳೂ ಒಮ್ಮೆ ‘ನನ್ನ ಹೆಸರು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲಾರ ನೋಟ್ ಬುಕ್ಕಿನ ಮೇಲೂ ಇರ್ತದ’ ಅಂತ ಚಾಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೇನೂ ತಕರಾರಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಅನಿಲ ಅಂದರೆ ಗಾಳಿ, ವಾಯು ಹಾಗೂ  ಹನುಮಪ್ಪನ ಹೆಸರು ಅನ್ನೋದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಆದರೆ. ಕೆಲವಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಈಶಾವಾಸ್ಯ ಉಪನಿಷತ್ತಿಗೆ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಭಾಷ್ಯದ ಕನ್ನಡ ಅನುವಾದವನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಈ ಹೆಸರಿನ ಅರ್ಥ ತಿಳಿದು ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ‘ಅನಿಲನಾದ, ಅಕಾರಶಬ್ದವಾಚ್ಯನಾದ ಪರಬ್ರಹ್ಮನೇ ನೀಲ ಎಂದರೆ ನಿಲಯನ, ಆಶ್ರಯನಾಗಿ ಉಳ್ಳ, ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರಾಶ್ರಿತನಾದ ವಾಯು’ ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥವಂತೆ ಅನಿಲ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿಗೆ. ಇದನ್ನೇ ದಾಸರ ಸುಳಾದಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ವಾಯುವನ್ನು ಕುರಿತು ಹೇಳುವ ಮಾತು ‘ಹರಿಯ ವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಆವಾಸನೆನಿಸುವಿ’ ಅಂತ.

ಮಗನ ಹೆಸರಿನಿಂದ  ಶುರು ಮಾಡಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬರೆದೆ, ಆದರೆ ಮಗನಿಗೆ ಇಟ್ಟ ಹೆಸರಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆ ತಿಳಿಸಲಿಲ್ಲ ಇನ್ನೂ! ಇನ್ನೂ ಏನೆಲ್ಲಾ ವಿಷಯ ಬರೆಯಬಹುದು ಈ ಹೆಸರುಗಳ ಸುತ್ತ. ಇರಲಿ, ಅದನ್ನೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಈ ನಾಮ ಪುರಾಣಕ್ಕೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡುವೆ.

ಮಗ ಹುಟ್ಟುವದಕ್ಕೂ ಬಹಳ ಮುನ್ನ ಹರಿಕಥಾಮೃತಸಾರದಲ್ಲಿ ‘ಪಾಹಿ ಕಲ್ಕಿ ಸುತೇಜ ದಾಸನೆ..’ ಎಂದು ನೂರು ಋಜುಗಣಸ್ಥರ ಹೆಸರು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಹೆಸರು ಸುವೀರ. ಬಹುಶಃ ಅದನ್ನು ಹಾಗೇ ಓದಿ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅವತ್ತು ಪ್ರತಿ ನುಡಿಗೆ ಪ್ರಭಂಜನಾಚಾರ್ಯರು ಬರೆದ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ತಿಳಿಸಿದ ಅರ್ಥ, ‘ಕೈಗೊಂಡ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿಯಮೇನ ಪೋರೈಸುವದರಿಂದ ಸುವೀರ.’ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬರೀ ಆರಂಭಶೋರನಾದ ನನಗೆ, ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನೇಮದಿಂದ ಮುಗಿಸುವ ಸುವೀರ ಹೆಸರು ಬಹಳ ಚನ್ನಾಗಿದೆ ಅನಿಸಿ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಅದನ್ನೇ ನಮ್ಮಪ್ಪನಿಗೂ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಮಗ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ ಬಂದ ಹೆಸರು ಇದೇ. ಜೊತೆಗೆ ‘ಮಯೂಖ’ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರೂ ಇಡಬಹುದು ಅಂತ ಅನಿಸಿತ್ತು. ‘ಹಿಡದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸೋ ಅಂಥವ’ ಅನ್ನೋ ಅರ್ಥದ ಜೊತೆಗೆ, ವಿಷ್ಣು ಸಹಸ್ರನಾಮದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಋಜುಗಣದವರ ಹೆಸರು ಅನ್ನೂ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೊನೆಗೂ ಗೆದ್ದದ್ದು ಸುವೀರನೇ.

ಹಿಂಗೆ ಹೆಸರಿಟ್ಟೆ ಅಂತ ತಿಳಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅದೇ ಮಂಜು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿನ್ನ ಮಗ ಬೆಂಗಾಲದ ಕಡೆಗೇನಾದ್ರೂ ಹೋದರೆ ಸುಬೀರ್ ಆಗ್ತಾನಲ್ಲೋ ಅಂತ 🙂 ಆಮೇಲೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ಅಭಿಮಾನ್ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಅಮಿತಾಭ್ ಬಚ್ಚನ್ ಹೆಸರು ಅದೇ, ಸುಬೀರ್ ಕುಮಾರ್!! ‘ಇರಲಿ, ಯಾಕಿರವಲ್ದ್ಯಾಕ’ 🙂

ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಐದು ವರ್ಷಗಳಾದವು ಇವತ್ತಿಗೆ. ಮಗನಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು. ‘ಚಿರಂಜೀವಿಯಾಗೆಲವೊ ಚಿಣ್ಣ ನೀನು’ ಎನ್ನುವ ವಿಜಯದಾಸರ, ಗುರು ಹಿರಿಯರ, ಹರಿವಾಯುಗುರುಗಳ ಆಶೀರ್ವಾದ, ಅನುಗ್ರಹವಿರಲಿ ಅವನ ಮೇಲೆ. ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪಂದಿರದ್ದೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಯಾವ ಕೆಟ್ಟ ದೃಷ್ಟಿ ತಾಕದಿರಲಿ. ಉತ್ತರೋತ್ತರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ ಎನ್ನುವ ಹಾರೈಕೆಯೊಂದಿಗೆ, ಜಗನ್ನಾಥದಾಸರ ಹರಿಕಥಾಮೃತಸಾರದ ಶ್ವಾಸ ಸಂಧಿಯ ಈ ನುಡಿಯಿಂದ ಬೇಸರದೆ ಹಂಸ ಮಂತ್ರ ಜಪ ಮಾಡಿಸುವ ಶ್ವಾಸ ದೇವಗೆ, ಅವನಂತರ್ಯಾಮಿ ಶ್ರೀಹರಿಗೆ ವಂದನೆ.  ‘ಯಸ್ಮಿನ್ನಪೋ ಮಾತರಿಶ್ವಾ ದದಾತಿ..’

ಭಾರತೀಶನು ಘಳಿಗೆಯೊಳು ಮು
ನ್ನೂರರವತ್ತುಸಿರ ಜಪಗಳ
ತಾ ರಚಿಸುವನು ಸರ್ವಜೀವರೊಳಗಿರ್ದು ಬೇಸರದೆ।
ಕಾರುಣಿಕ ಅವರವರ ಸಾಧನ
ಪೂರಯಿಸಿ ಭೂ ನರಕ ಸ್ವರ್ಗವ
ಸೇರಿಸುವ ಸರ್ವಜ್ಞ ಸಕಲೇಷ್ಟಪ್ರದಾಯಕನು ॥
– ಜಗನ್ನಾಥದಾಸರ ಹರಿಕಥಾಮೃತಸಾರ, ಶ್ವಾಸ ಸಂಧಿ, ಪದ್ಯ ೧

ರಾಮನೆಂದರೆ ನೆನಪಾಗುವದು…

ರಾಮನೆಂದರೆ ನೆನಪಾಗುವವು ಪುರಂದರ ದಾಸರ ಶರಣು ಸಕಲೋದ್ಧಾರ ಪದದ ಸಾಲುಗಳು,
ಈ ತಮ್ಮ ಈ ಸೀತೆ ಈ ಬಂಟ ಈ ಭಾಗ್ಯ
ಆವ ದೇವರಿಗುಂಟು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದೊಳಗೆ

ಹಾಗೂ,

ಭಾವ ಶುದ್ಧಿಯಲಿ ನೆನೆವ ತನ್ನ ಭಕುತರ ಪೊರೆವ
ಪುರಂದರ ವಿಠಲನೇ ಅಯೋಧ್ಯಾ ರಾಮ

ರಾಮನೆಂದರೆ ನೆನಪಾಗುವದು,
ಹಿಂದೆ ಯಾವಾಗಲೋ ತರಂಗದಲ್ಲಿ ಆರ್ ಗಣೇಶ್ ಬರೆದ ರಾಮನ ಬಗೆಗಿನ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದ, ‘ಸ್ಮಿತಪೂರ್ವಭಾಷಿ’, ‘ಅಕ್ಲಿಷ್ಟ ಕರ್ಮಣಃ’ ಹಾಗೂ ‘ಅಪರಿಗ್ರಹ’. ನಗುಮೊಗದಿಂದ ತಾನೇ ಮೊದಲು ಮಾತನಾಡಿಸುವ, ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಆದರೂ ಹೂವು ಎತ್ತಿಟ್ಟಂತೆ ಸರಳವಾಗಿ ಮಾಡುವ ಅಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ್ಮನಾದ ಹಾಗೂ ಎಂದೂ ಪರರ ವಸ್ತುವನ್ನು ಬಯಸದ, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದ ಆದರ್ಶ ವ್ಯಕ್ತಿ ರಾಮ.

ರಾಮನೆಂದರೆ ನೆನಪಾಗುವದು,
‘ದಾಸೋಹಂ ಕೋಸಲೇಂದ್ರಸ್ಯ ರಾಮಸ್ಯ ಅಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ್ಮಣಃ’ ಎಂದು ಲಂಕೆಯ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಘೋಷಿಸಿದ ಹನುಮಂತನ ಮಾತು. ಹರಿದಾಸರುಗಳಿಗೆ ಹಾದಿ ತೋರಿದ ಮಾತು.

ರಾಮನೆಂದರೆ ನೆನಪಾಗುವದು ಶ್ರೀ ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರ ದ್ವಾದಶಸ್ತೋತ್ರದ ‘ವಂದೇ ವಂದ್ಯಮ್ ಸದಾನಂದಮ್’ ಸ್ತುತಿಯ ರಾಮ ಸ್ಮರಣೆ,
ಸ್ಮರಾಮಿ ಭವ ಸಂತಾಪ ಹಾನಿದಾಮೃತಸಾಗರಮ್
ಪೋರ್ಣಾನಂದಸ್ಯ ರಾಮಸ್ಯ ಸಾನುರಾಗವಲೋಕನಮ್

ರಾಮನೆಂದರೆ ನೆನಪಾಗುವದು,
ಶ್ರೀ ವಾದಿರಾಜರ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಶೋಭನ ಪದದಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಸರ್ವೋತ್ತಮತ್ವವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಅವನೇ ತನಗೆ ಅನುರೂಪನಾದ ವರ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅಜಿತ ನಾಮಕ ಹರಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನ ಕೊರಳಿಗೆ ಮಾಲೆ ಹಾಕುವುದನ್ನು ಹೇಳುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ ಪದ್ಯ,

ಇಂತು ಚಿಂತಿಸಿ ರಮೆ ಸಂತ ರಾಮನ ಪದವ
ಸಂತೋಷ ಮನದಿ ನೆನೆವುತ್ತ
ಸಂತೋಷ ಮನದಿ ನೆನೆವುತ್ತ ತನ್ನ ಶ್ರೀ
ಕಾಂತನಿದ್ದೆಡೆಗೆ ನಡೆದಳು ||

ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಅನುರೂಪನಾದವನು ನಾರಾಯಣನಾದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅನುರೂಪಳಾದವಳು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೋಬ್ಬಳೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೋಚಿಸುವದಕ್ಕೇನೇ ಅಲ್ಲಿ ‘ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೊಬ್ಬಳನ್ನು ಕಣ್ಣೆತ್ತಿಯೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಸೀತೆಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟ ‘ಸಂತ ರಾಮನ’ ಮೂಲಕ  ಸೀತಾ ರಾಮರನ್ನು ಸೂಚಿರುವರು ಎಂದು ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ.

ರಾಮನೆಂದರೆ ನೆನಪಾಗುವದು ರಾಮ ರಕ್ಷಾ ಸ್ತೋತ್ರದ ನುಡಿ,
ದಕ್ಷಿಣೇ ಲಕ್ಷ್ಮಣೋ ಯಸ್ಯ ವಾಮೇ ತು ಜನಕಾತ್ಮಜಾ
ಪುರತೋ ಮಾರುತೀರ್ಯಸ್ಯ ತಂ ವಂದೇ ರಘುನಂದನಂ

ರಾಮನೆಂದರೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ರಾಮನವಮಿಯೆಂದರೆ ನೆನಪಾಗುವ ಇನ್ನೊಂದು ಹಾಡು ಕನಕದಾಸರು ರಚಿಸಿದ,  “ಅಂಗಳದೊಳು ರಾಮನಾಡಿದ ಚಂದ್ರ ಬೇಕೆಂದು ತಾ ಹಟ ಮಾಡಿದಾ”..

ರಾಮನವಮಿಯೆಂದರೆ ನೆನಪಾಗುವದು ಅಡಿಗರ ಹುತ್ತಗಟ್ಟಿದ ಚಿತ್ತ ಕೆತ್ತಿದ ಪುರುಷೋತ್ತಮನ ಚಿತ್ರ, ಪಾನಕ ಪನಿವಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆಂಕಿಯುಗುಳುವ ರಾಕೆಟ್ಟು, ಸುಟ್ಟಲ್ಲದೇ ಮುಟ್ಟೆನೆಂಬ ಉಡಾಫೆಯೆನ್ನುವ ರಾಮನವಮಿಯ ದಿವಸಕ್ಕೆ ಕವನವೂ ಕೂಡ.

    *****

ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಕಲಿತಿರುವ ಮಲ್ಲಿಕಾ ಮಾಲೆಯೆಂಬ ಅಕ್ಷರ ವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ರಾಮನ ಬಗ್ಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ರಚಿಸಬೇಕು ಅನಿಸಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಬಂದವು ಈ ಕೆಳಗಿನ ಸಾಲುಗಳು. ಶ್ರೀ ರಾಮಚಂದ್ರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವು. ರಾಮನವಮಿಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ.

ರಾಮಚಂದ್ರನೆ ಚೆಲ್ವ ಮೂರ್ತಿಯೆ ಪಾದ ಪದ್ಮಕೆ ವಂದಿಪೆ
ರಾಮ ನಿನ್ನಯ ನಾಮ ಪೇಳುವೆ ಭಾವ ಶುದ್ಧಿಯ ಬೇಡುವೆ

ರಾಮ ಹೇ ಭವ ತಾಪಹಾರಿಯೆ ಹೇ ಸುಧಾಂಬುಧಿ ದೇವನೇ
ಪ್ರೇಮದಿಂದಲಿ ನೋಡಿ ಕಾಯುವ ಮೊದ ಪೂರ್ಣನೆ ವಂದಿಪೆ

ದುಷ್ಟ ರಾವಣನಂತ್ಯ ಕಾರಣ ವಾಲಿ ಭಂಜನ ದೇವನೇ
ಕ್ಲಿಷ್ಟ ಕಾರ್ಯಗಳೆಲ್ಲ ಮೀರಿದ ಮಂದಹಾಸನೆ ಸಂತನೇ

ನೋಡಿ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರಾಮ ಸೀತೆಯ ಮುಂದೆ ಮಾರುತಿ ಮೂರುತೀ
ಪಾಡಿ ನಾಮದ ಮಾಲೆ ಮಲ್ಲಿಕೆ ರಾಮ ನಿನ್ನನು ಪೂಜಿಪೇ

(*ಸೊದೆ: ಅಮೃತ – ಮಧ್ವಾಚಾರ್ಯರ ‘ಶ್ರೀ  ಕೃಷ್ಣಾಮೃತ ಮಹಾರ್ಣವ’ ಗ್ರಂಥದ ಕನ್ನಡ ಅವತರಣಿಕೆಗೆ ಬನ್ನಂಜೆ ಗೋವಿಂದಾಚಾರ್ಯರು ಇಟ್ಟಿರುವ ಹೆಸರು ‘ಕೃಷ್ಣನೆಂಬ ಸೊದೆಯ ಕಡಲು’ ಅದರ ನೆನಪಿನಿಂದ ಸೊದೆಯನ್ನು ಅಮೃತವೆಂದು ಬಳಸಿರುವೆ )

(ಮಲ್ಲಿಕಾಮಾಲೆಯಲ್ಲಿನ ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ತಪ್ಪುಗಳಾಗಿವೆ. ಅಮೃತಕ್ಕೆ ಸೊದೆ ಎನ್ನುವರು, ಸೋದೆಯಲ್ಲ. ಬನ್ನಂಜೆಯವರು ಇತ್ತ ಹೆಸರನ್ನು ನೆನಪಿದೆ ಎಂದುಕೊಂಡು  ಶಬ್ದವನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದು ನನ್ನ ತಪ್ಪು. ಅದು ಸೊದೆಯಾದದ್ದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದ ಗುರು ತಪ್ಪಿದೆ. ‘ರಾಮ ನೀ ಭವ ತಾಪಹಾರಿಯೆ ಸೊದೆ*ಯಂಬುಧಿ ದೇವನೇ’ – ಇದನ್ನು ಈಗ ತಿದ್ದಲಾಗಿದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಪಾದಾಂತ್ಯದ ಕೊನೆಯ ಗುರುವೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಡೆ ತಪ್ಪಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಸೂಚಿಸಿದ ಜಿವೆಂ ಅವರಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು. ‘ಅಂಗಳದೊಳು ರಾಮನಾಡಿದ’ ಹಾಡು ಪುರಂದರ ದಾಸರದ್ದು ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದೆ ಮೊದಲು, ಆದರೆ ಅದು ಕನಕದಾಸರ ಹಾಡು. ಹಾಡಿನ ಮೊದಲ ಭಾಗವನ್ನಷ್ಟೇ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡದ್ದರ ಪರಿಣಾಮ. ಇವತ್ತು ಅದೇ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ   ‘ಈ ಸಂಭ್ರಮ ನೋಡಿ ಆದಿ ಕೇಶವ ರಘು ವಂಶವನ್ನೇ ಕೊಂಡಾಡಿದ’ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ತಪ್ಪಿನರಿವಾಯಿತು. ಇಲ್ಲಿ ಈಗ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಿದೆ.)

 

ಮನಸ್ಸಿನ ಚಿತ್ರಗಳು

ಅದೇ ತಾನೇ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಚಿಕಾಗೋ ನಗರದ ಡೌನ್ ಟೌನ್ ಹಿಂದುಳಿದಿದೆ. ನಾವು ಸೇರಬೇಕಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮಿತ್ರರ ಮನೆಯ ಹಾದಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಪ್ಪಿದೆ. ರಸ್ತೆ ಕಾಮಗಾರಿಯ ಕೆಲಸವೊಂದು ನಡೆದಿರುವದನ್ನು ಅರಿಯದ ಜಿ.ಪಿ.ಎಸ್ಸು ಹೇಳಿದ ಹಾದಿಗೆ ಹೋದವರು ಬದಲಿ ಹಾದಿ ಹುಡುಕಬೇಕಾಯಿತು. ಹಾಗೇ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಟವರು ಚಿಕಾಗೋದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ಮತ್ತೆ ಹೆದ್ದಾರಿ ಸೇರಲು ಸೇತುವೆಯೊಂದನ್ನು ಹತ್ತಿ ಫ್ರೀವೇಗೆ ಇಳಿಯಬೇಕು. ಸೇತುವೆ ಹತ್ತಲು ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಹಾಗೇ ಕಾರಿನ ಬಲಗಡೆಯ ಕಿಟಕಿಯೊಳಗಿಂದ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ತಕ್ಷಣ ಕಾರನ್ನ ಅಲ್ಲೇ ಬದಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆ ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಅರಿಯದ ಊರಿನ ಯಾವುದೋ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ನಿಲ್ಲುವದಕ್ಕೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಳುಕು. ಹಿಂದೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಕಾರಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ ಹಾಗೇ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಕಾರು ಚಲಿಸುತ್ತಲೇ ನೋಡಿದ ದೃಶ್ಯ ಮನಃಪಟಲದ ಮೇಲೆ ಉಳಿದಿದೆ. ೫-೬ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ನೆನಪುಗಳು ಮಸುಕಾಗಿದ್ದರೂ ಅವತ್ತಿನ ಅನಿಸಿಕೆಯ ಎಳೆಯೊಂದು ಉಳಿದಿದೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಬಲಗಡೆ ನಾವೇರುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಿಜ್ಜಿನ ಬದಿಗೆ ತಗ್ಗಿನ ಜಾಗದಲ್ಲೊಂದು ಬೇಸ್ ಬಾಲಿನ ಮೈದಾನ. ಫ್ಲಡ್ ಲೈಟಿನಲ್ಲಿ ಆ ಮೈದಾನದ ಒಂದು ಭಾಗ ಝಗಮಗಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆ ಬೆಳಕಿನಂಗಳವನ್ನು ದಾಟಿ ಕಾಡ ಕತ್ತಲೆ, ಆ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ದಾಟಿಕೊಂಡು ದೂರದಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಚಿಕಾಗೋ ಡೌನ್ ಟೌನಿನ ಎತ್ತರದ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಅವುಗಳ ಮೈಮೇಲೆ, ಅವುಗಳ ಕಿಟಕಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಗುತ್ತಿರುವ ದೀಪಗಳು.. ಕತ್ತಲೆ ಬೆಳಕು, ಡೌನ್ ಟೌನಿನ ಗೌಜು ಗದ್ದಲೆ ಹಾಗೂ ಅನತಿದೂರದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಈ ಜಾಗದ ಪ್ರಶಾಂತತೆ.. ಏನೆಂದು ಹೇಳುವದು ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದನ್ನ ಅಥವಾ ಅಂದು ಅಲ್ಲಿ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನ…

ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಚ್ಚಾಗುವದು ನಮ್ಮ ಚಿತ್ತಭಿತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇನೋ! ಆಗಾಗ ತಾವಾಗಿಯೇ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದೆರಡು ಸಾಲುಗಳನ್ನ ಬರೆಯುವದರಿಂದ ಅವುಗಳ ನೆನಪು ಇನ್ನಷ್ಟು ದಿನ ಉಳಿಯಬಹುದೇನೂ ಅಥವಾ ಬರೆದ ಮರುಗಳಿಗೆ ಅವುಗಳ ಕಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಕುಂದಿಯೂ ಬಿಡಬಹುದು! ಇವತ್ತು ಅಂತಹ ಒಂದೆರಡು ಘಟನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವ ಉಮೇದು.

ಕಿಂಗ್ಸ್ ಕ್ಯಾನಿಯನ್ನಿನ ನಿಸರ್ಗ ರಮಣೀಯತೆಯನ್ನ ಅನುಭವಿಸುತ್ತ ಕಾರು ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವೊಮ್ಮೆ. ಅಲ್ಲೇ ಕೆಲವು ತಿರುವುಗಳನ್ನ, ಕೆಲವು ಆಹಾ ಎಂಥ ಸೌಂದರ್ಯ ಎನ್ನುವಂತಹ ಜಾಗಗಳನ್ನ ಕಾರಿನಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತ ಸಾಗಿದವರು ಏರು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ, ಎತ್ತರದ ಮೇಲಿಂದ ಕಳಿವೆಯೊಳಕ್ಕೆ ನೋಡುವಂತಹ ಜಾಗವೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕೆಳಗಿಳಿದೆವು. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ನಡೆದು ರಸ್ತೆಯಂಚಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಅದೆಲ್ಲಿತ್ತೋ ಉತ್ಸಾಹ, ತಟ್ಟನೆ ಹಾಗೇ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿಬಿಡುವಾಸೆ, ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಗೆ ಹಾರುತ್ತ ಕೆಳಗೆ, ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಹಸಿರ ವೈಭವದ ಮೇಲೆ ತೇಲುವ ಆಸೆ. ‘ನಿಂದರು ಮಗನೇ! ಹಿಂಗ ಇನ್ನೊಂದು ಚೂರು ಮುಂದ ಹೋದರೂ ಉರುಳಿ ಬೀಳತೀದಿ’ ಎಂದು ನನಗೇ ನಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇದ್ದರೆ ಅವತ್ತು ಜಿಗಿದೇ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆನೇನೋ! ಅಂತಹದೊಂದು ಭಾವನೆ ಹಿಂದೆ ಯಾವತ್ತೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿಲ್ಲ.. ಆದರೂ ಅವತ್ತು ಯಾಕೆ ಬಂದಿತ್ತೋ ಕಾಣೆ. ಅವತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಜಾಗದ ಚಿತ್ರ ಇದು,

ಚಿತ್ರವನ್ನು ಈಗ ನೋಡಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಹಾಗೇನೂ ಅನಿಸಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಅವತ್ತು ನಾವಲ್ಲಿ ಏರು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವಾಗ ಧುತ್ತೆಂದು ಎದುರಿನ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಗ್ಲೈಡರುಗಳಲ್ಲಿ ತೇಲಿಕೊಂಡು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವರಿಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಿ ‘ಇವರೆಷ್ಟು ಒಳ್ಳೇ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡ್ತಾ ಇರಬಹುದಲ್ಲ’ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ  ಕರುಬಿಕೊಂಡದ್ದೇ ಆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದಿತ್ತೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ನಯಾಗರಾ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗ, ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಜಲಪಾತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಜನನಿಬಿಡವಾದ, ಊರ ನಡುವೆಯೇ ಕಾಣುವ ಮತ್ತು ನಾವು ನಿಂತ ನೆಲಮಟ್ಟದಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಸುರಿಯುವ ಜಲಪಾತದ ಅಗಾಧತೆ ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೆ ಎದೆಯೊಳಗಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರಿನ ಕಣಗಳು, ಕಿವಿಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನೀರಿನ ಭೋರ್ಗರೆತಗಳು ಉತ್ಸಾಹವನ್ನೇ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅಮೇರಿಕಾದ ಬದಿಯಿಂದ ಕಾಣುವ ನಯಾಗಾರದತ್ತಿನ ಓರೆ ನೋಟ ಅದರ ಅಗಾಧತೆ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆಯನ್ನ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಜಲಪಾತದತ್ತ ಹರಿಯುವ ನೀರಿಗೆ ಬಲು ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಅದನ್ನೇ ಕ್ಷಣಕಾಲ ನೋಡುತ್ತ, ಅದು ಹರಿದು, ನೆಲ ಮುಗಿದು ತಟ್ಟನೇ ಕೆಳ ಬೀಳುವದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅದರ ವೇಗಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿ, ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಪಾತದತ್ತ ತೇಲುತ್ತಿರುವೆ ಅಂತನ್ನಿಸಿದ ಭಾವವನ್ನ ಯಾವ ಕ್ಯಾಮರಾನೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲಾರದು. ಅವತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿದ ಈ ವಿಡಿಯೋ ನೋಡಿದರೂ ಅದೇ ಭಾವ ಬರುತ್ತದೆ ಅಂತ ಹೇಳಲಾರೆನಾದರೂ ಅವತ್ತಿನ ಅನುಭವವನ್ನು ನನಗಂತೂ ನೆನಪು ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ!

ಅದೇ ನಯಾಗರ ಜಲಪಾತದ ಬಳಿಯೇ, ನೀರು ಇನ್ನೂ ಜಲಪಾತದತ್ತ ಹರಿಯುವ ಭಾಗ, ‘upper rapids’ ನೋಡುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಆ ನೀರಿನ ರಭಸವನ್ನ, ಅದು ಮಾಡುವ ಶಬ್ದವನ್ನ, ಸಿಡಿಸಿದ ಹನಿಗಳನ್ನ, ಅದರ ಅಲೆಗಳ ತಾಕಲಾಟವನ್ನ ಮತ್ತು ಆ ನೀರಿನ ಶುಭ್ರ ಬಿಳಿಯನ್ನ ನೋಡಿ ಅದರ ಆ ಆಟವನ್ನ ನೆನಪಾದಾಗ ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಲಿ ಅಂತ ನನ್ನ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬಂದದ್ದು ಈ ವಿಡಿಯೋ!

ನಗರಗಳನ್ನ, ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗಿನ ಈ ಸಂದರ್ಭಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಈ ಒಂದು ವಿಶೇಷವನ್ನು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಮುಹೂರ್ತದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಂತಃಪಟ ಸರಿದ ಮರುಕ್ಷಣ ಸುರಿಮಳೆಯಾಗುವ ಅಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ಕೈಯಲ್ಲಿನ ಅಕ್ಷತೆಯನ್ನು ವಧುವರರಿಗೆ ಹಾಕಿದ ಮರುಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ವಧುವಿನ ತಂದೆಯನ್ನ ಕಾಣುವ ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಬೇಕು. ಅವರ ಮುಖದ ಆ ಗಳಿಗೆಯ ಭಾವವನ್ನು, ಅದರ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದರೆ ಅವರ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಆದ ಅನುಭವದಿಂದ ಕಲಿತದ್ದಿದು. ಅಕ್ಕಿಕಾಳು ಬಿದ್ದ ಮರುಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮದುಮಗಳ ತಂದೆಯ ಕೈ ಕುಲುಕಿ ಅಭಿನಂದನೆಗಳನ್ನ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವರು ಆ ಹಸ್ತ ಲಾಘವದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಸಂತೋಷ ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ.

ಮರೆಯದಿರೂ ಮನವೆ!

ಉದುರೆಲೆಗಾಲದೆಳೆ ಬಿಸಿಲು ಬೆಳಗಿದ

ಗಿಡ ಮರ ತೂಗಿಸಿದೆಲರಿಗಲುಗಿದ ಹ

ಳದಿ ಕೆಂಪಿನ ಕಂದಿನ ತರಗೆಲೆಗಳ

ನುದುರಿಸಿ ತೇಲಿಸಿ ಹಾದಿಗೆ ಬೀದಿಗೆ

ಚದುರಿಸುತಂಗಳದುಂಬಿದ ಗಾಳಿಯು

ಮಿಡಿದ ಮುದವ ಮರೆಯದಿರೂ ಮನವೆ!

ಇವತ್ತು ಮುಂಜಾನೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಲು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಸೋಕಿದ ಮೆಲುಗಾಳಿ, ಆ ಗಾಳಿಗೆ ಅಲುಗಾಡುವ ಗಿಡಗಳು, ಆ ಗಿಡಗಳಿಂದ ಉದುರುತ್ತಿದ್ದ ಎಲೆಗಳು ಹಾಗೇ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೆಲಕ್ಕಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನ ನೋಡಿ ಮನ ಆಹಾ ಉದುರೆಲೆಗಾಲ ಎಂದಿತು. ಆಗಲೇ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದೆರಡು ಸಾಲುಗಳನ್ನ ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ನಂತರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಾಲುಗಳನ್ನ  ಜೋಡಿಸುವತನಕ ಇದರ ಗುಂಗು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯುವಷ್ಟು ಹಿಡಿತ ಶಬ್ದಗಳ ಮೇಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ.. ಹೀಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ  ಹಿಡಿದದ್ದು ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನಲ್ಲ, ಅನಿಸಿದ್ದುದರ ನೆನಪನ್ನ ಅನ್ನುವದು ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತವೇನೋ!

ಬರೆಯಬೇಕು ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನ ಬರೆದಾದ ಮೇಲೆ ಉಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ, ‘ಉದುರೆಲೆ ಕಾಲ’ ನನ್ನ ಶಬ್ದ ಭಂಡಾರ ಸೇರಿದ್ದು ಯಾವಾಗ? ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಓದಿದ್ದಿರಬೇಕು, ಬಹುಶಃ ಹಂಸಾನಂದಿ ಬರೆದ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು ಅನಿಸಿತು. ಈಗ ನೋಡಿದಾಗ ಅದು ಖಾತ್ರಿ ಆಯಿತು. ನೋಡಿರದೆ ಇದ್ದರೆ ನೀವೂ ನೋಡಿ, ಅಲ್ಲೊಂದೊಳ್ಳೆ ಪದ್ಯ ಇದೆ ಹಾಗೇ ಒಳ್ಳೆ ಚಿತ್ರಾನೂ ಇದೆ 🙂

(picture: my son’s art work, as envisioned by his mom, about the fall season. Picture taken by me 🙂 )

Into Thin Air

I read this book few years back and was struck by two things, the magnitude of the struggle Everest climbers endure and the real tragedy on the Everest in 1996. John Krakauer has done a wonderful job of recreating – in words – his Everest climbing experience and the horrors of that fateful day. He takes us through his preparations, the eventual climb, his feelings as he climbed and his feelings at the top of the world. He opens the book with the description of his physical condition and the mental state when he was at the top of the world. The harsh reality of the twenty nine thousand feet climb is revealed right at the start, in your face. With that opening, he takes us on a breathtaking journey.

I think I was reading that book in 2008 (read it 2009 looks like). When I was mid way through the book and around the point of reading the tragic parts, heard the news of torrential rains and the never seen before floods in the Northern Karnataka regions. It was beyond anyone’s imagination. The story in the book, the tragedy unfolding at the moment and relative calm of my surroundings in which I was reading about the two events struck a chord with this quote from the book. There have been many occasions since then when I have remembered this quote. The message of this quote has stayed with me and it always seems so much true.

I distrust summaries, any kind of gliding through times, any too great a claim that one is in control of what one recounts; I think someone who claims to understand but is obviously calm, someone who claims to write with emotion recollected in tranquility, is a fool and a liar. To understand is to tremble. To recollect is to re-enter and be riven…. I admire the authority of being on one’s knees in front of the event.

Harold Brodkey – “Manipulations”

(Watched the movie Into Thin Air today and was reminded of this quote. Hence the short post in the blog. Usually I don’t watch the movies based on the books that I have read. Somehow I saw the movie today. Liked it. Obviously not as detailed as the book, but covered the tragedy part in detail and overall does justice to the story)