ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸ

ನನಗೆ ಓದುವ ಚಟ ಯಾವಾಗಿನಿಂದ ಶುರು ಆಯಿತೋ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಕತೆ ಕೇಳುವ ಹುಚ್ಚು ಬಹಳ ಇದ್ದದ್ದು ನೆನಪಿದೆ. ನಿನಗೆ ಕತೆ ಹೇಳ್ತಾ ಹೇಳ್ತಾ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಿ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಫಿಸಿಕ್ಸ್ ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ತಿದ್ರು ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿರ್ತಾಳೆ ಅಮ್ಮ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕತೆ ಹೇಳಿ ಬೇಸತ್ತು ಕಡೆಗೆ, ‘ಒಂದು ಗುಬ್ಬಿ ಬಂತು, ಒಂದು ಕಾಳು ತೊಗೊಂಡು ಹೋಯಿತು, ಇನ್ನೊಂದು ಗುಬ್ಬಿ ಬಂತು ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಳು ತೊಗೊಂಡು ಹೋಯ್ತು’ ಅಂತ ಮುಗಿಯಲಾರದ ಕತೆ ಹೇಳಿದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಹೂ ಅಂತಿದ್ದೆ ನೀನು ಅಂತ ಅಪ್ಪ ಹೇಳ್ತಿದ್ದರು. ಕತೆ ಕೇಳುವ ಈ ಚಟವೇ ಮುಂದೆ ಓದುವ ಚಟಕ್ಕೆ ಇಂಬು ಕೊಟ್ಟಿರಬೇಕು. ಬಾಲಮಿತ್ರ, ಚಂದಮಾಮ, ಅಮರಚಿತ್ರ ಕತೆಗಳು ಮತ್ತು ರಜಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರವಾಡದ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಭಾರತ-ಭಾರತಿಯ ಹಲವಾರು ಅಂಗೈ ಅಗಲದ ಪುಸ್ತಕಗಳೂ ಈ ಚಟಕ್ಕೆ ಆಹಾರ ಒದಗಿಸಿದವು. ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗಲೇ ಒಮ್ಮೆ ಕುಕನೂರಿನ ಅಜ್ಜಿ ತಾತರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಪೂಜೆಯ ನಂತರ ಸತ್ಯನಾರಯಣ ಕತೆಯನ್ನು ಓದಲು ನನಗೇ ಹೇಳಿದಾಗ ಖುಷಿಯಿಂದ ಓದಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದು ಕೋಡು ಮೂಡಿಸಿತ್ತು! ಈಗ ನನ್ನ ಮಗ ಕತೆ ಕೇಳುವದನ್ನು, ಅವನ ಕತೆ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ಕತೆಗಳನ್ನು ಓದಲು ಯತ್ನಿಸುವದನ್ನೂ ನೋಡಿದಾಗ ಇದೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹಿರಿಯರು ಎಷ್ಟೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹವ್ಯಾಸ ಹುಟ್ಟಲು ಹಾಗೂ ಬೆಳೆಯಲು ಕಾರಣರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಅವರೆಲ್ಲರ ಬಗೆಗೂ ಅಪಾರ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಮತ್ತು ಹೆಮ್ಮೆ.

(ಮೊನ್ನೆ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಚೈನೀಸ್ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಪ್ರಯುಕ್ತ, ಡ್ರಾಗನ್ ಧ್ವಜ ಮಾಡುವ ‘ಕ್ರಾಫ್ಟ್’ ಸಮಯವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಈ ಬುಕ್ ಮಾರ್ಕರ್ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು.)

ಇಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕದ ಲೈಬ್ರರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ‘ಸ್ಟೋರಿ ಟೈಮ್’ ಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಹಾವ ಭಾವಗಳೊಡನೆ, ಕತೆಯ ಪಾತ್ರಗಳಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ, ಕತೆಗಳನ್ನು ಓದುವ, ಓದುತ್ತಲೇ ಅಭಿನಯಿಸುವ ಸ್ಟೋರಿ ಟೈಮುಗಳು ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಇಷ್ಟ. ಅವನಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಲು ಈ ಕಥಾ ಸಮಯಗಳು ಬಹಳ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಕಥೆ ಹೇಳುವದರ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹಾಡು, ಕುಣಿತವನ್ನೂ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ರೈಮುಗಳನ್ನ, ಅವುಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕುಣಿಯುವದನ್ನ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ. ನಾವೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನ ಅನುಕರಿಸಬಹುದು. ಕಥಾ ಸಮಯದ ನಂತರ ಲೈಬ್ರರಿಯಿಂದ ಹಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನ ಹೆಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಓದುವ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಸೆ ಕೊಡುತ್ತವೆ ಈ ಸ್ಟೋರಿ ಟೈಮುಗಳು.

ಓದಿ, ನೋಡಿ ತಿಳಿದ ತಿಳವು ನಿತ್ಯದ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನೂ ಬದಲಾಯಿಸಬಲ್ಲದು. ಪುಸ್ತಕಗಳಿಲ್ಲದೇ ಹೇಳುತ್ತ ಹೋಗುವ ಕತೆಗಳು ಅವರದೇ ಚಿತ್ರಣಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹೋಗುವಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೆ, ಚಿತ್ರ ಸಮೇತವಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ಓದಿದ ಕತೆಗಳು ಓದುವುದರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಕಣ್ಣೆದುರೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಕೆಲವೊಂದು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಬೇಗ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರಿಗೂ ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಾರಿನ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ, ಕೂತ ಮಗ ಏನಾದರೂ ಬೇಕು ಅಂತ ಹಟ ಮಾಡುವದು, ನಾವು ಕಾರ್ ನಿಂತ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಕೊಡುವದಾಗಿ ಹೇಳಿದರೂ ಅದು ತಿಳಿಯದೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಹಟ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಹೋಗುವದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಮೊದಲು. ಆದರೆ, ‘ಶೀಪ್ ಇನ್ ದ ಜೀಪ್’ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಎತ್ತಲೋ ನೋಡುತ್ತ ಜೀಪ್ ಓಡಿಸಿದ ಮೇಕೆಗಳ ಜೀಪು ಅಪಘಾತವಾಗಿ, ಅದು ನುಜ್ಜುಗುಜ್ಜಾಗಿ, ಚಕ್ರಗಳೂ, ಸ್ಟೀಯರಿಂಗೂ ಕಿತ್ತು ಹೊರಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಚಿತ್ರಗಳಿದ್ದ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೆತ್ತಗಾದ. ಕಾರು ನಿಲ್ಲುವವರೆಗೂ ಯಾಕೆ ಕಾಯಬೇಕು ಅನ್ನುವದು ತಿಳಿಯಿತು ಅವನಿಗೆ.

‘ಶೀಪ್ ಇನ್ ಅ ಜೀಪ್’ ಪುಸ್ತಕದ ಚಿತ್ರ ಹಾಕಲು ಗೂಗಲಿಸಿದಾಗ ಯಾರೋ ಅದನ್ನು ಓದಿದ ಯೂ ಟ್ಯೂಬಿನ ಈ ಲಿಂಕ್ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ನಮ್ಮ ಮಗ ೩ ವರ್ಷದವನಾದಾಗ ಅವನ ವಾರ್ಷಿಕ ಚೆಕಪ್ಪಿಗೆ ಅಂತ ಅವನ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಒಂದು ಮಾಹಿತಿ ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಜೇನ್ ಯೋಲೆನ್ ಬರೆದ ಈ ಪದ್ಯವಿತ್ತು. ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗಿ ಟೈಪಿಸಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

Read to me riddles; read to me rhymes
Read to me stories of magical times
Read to me tales about castles and kings
Read to me stories of fabulous things
Read to me pirates, read to me knights,
Read to me dragons and dragon back flights
Read to me spaceships and cowboys and then
When you are finished, please read to me again.

             - by Jane Yolen; (Found this nice poem in one of the leaflets my son’s pediatrician gave us.)

**********************

ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ಓದಿ ಹೇಳುವ ಕತೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾದವು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ. ಪುಸ್ತಕಗಳು ಎದುರಿಗೆ ಇಲ್ಲದೇ ಇದ್ದಾಗ, ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಮಾಯಾಲೋಕದ, ಕಿನ್ನರರ, ಯಕ್ಷಿಣಿಗಳ ಲೋಕದ ಕತೆಗಳನ್ನ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಅವನ್ನು ನನ್ನ ಮಗ ಹೇಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ಅವುಗಳಿಂದ ತನ್ನಲ್ಲೇ ತಾನು ಆ ಲೋಕವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನಾ ಅಂತ ನೋಡಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಕತೆ ಕೇಳಿದ್ದೇನಾದ್ದರಿಂದ ಈಗ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಸುಳ್ಳೆಂದು ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ. ನಾನು ಕೇಳಿದ ಕತೆಗಳ ಎಷ್ಟೋ ವಿವರಗಳು ನೆನಪಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗ ಓದಿದಾಗ ಯಾಕೊ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದಬೇಕು ಅನಿಸಿರದಿದ್ದ ‘ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಪಾಪಚ್ಚಿ’ ಯ ಮೂಲ, ಅಲಿಸ್ ಇನ್ ವಂಡರ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಈಗ ದಿನವೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಓದಿ, ಅದರ ಕತೆಯನ್ನು ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆ. ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆ, ನಾನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಓದಿದ್ದರ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಇದನ್ನ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಯಾಕೆ ಓದಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನ ಮೊದಲು ಕತೆಯಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದರೆ ಇದರೆ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿಯೇನಾದರೂ ಬರುತ್ತಿತ್ತೇ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಮೂಡುತ್ತದೆ.

ಪ್ರವಾದಿ

’ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೆಂದರೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಲ್ಲಾಗಿ ಬಳಸಿ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಚಿಮ್ಮಿಸಿಲ್ಪಟ್ಟ ಜೀವಂತ ಬಾಣಗಳು.’

ಸ್ಯಾನ್ ಹೋಸೆ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೇ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮಾರಾಟವಿತ್ತು. ಹಿಂದೆ ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಪುಸ್ತಕಗಳು ತೀರ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿವೆ ಇಂಥ ಸೇಲುಗಳಲ್ಲಿ. ಈ ಬಾರಿ ಕೊಂಡ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲೊಂದು ಖಲೀಲ್ ಗಿಬ್ರಾನನ ’The Prophet’. ಖಲೀಲ್ ಗಿಬ್ರಾನನ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ್ದೆ, ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಎನ್ನುವಂತೆ ಆತನ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ್ದೆ. ಮೇಲೆ ಬರೆದದ್ದು ಅಂತಹದೊಂದು ಸಾಲು. ಈ ಸಾಲು ಅದೇ ಪುಸ್ತಕದ್ದು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಸಾಲೇ ಎಷ್ಟು ಚನ್ನಾಗಿದೆ ಅನಿಸಿತ್ತು. ಅದರ ನಂತರದ ಸಾಲುಗಳಂತೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲುಳಿದಿವೆ. ಆ ಸಾಲುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಆತನೇ ಬಿಡಿಸಿದ ಚಿತ್ರವೂ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

’ಅನಂತದ ಹಾದಿಯಲ್ಲೊಂದು ಗುರಿಯ ನೋಡುತ್ತಾನೆ ಬಿಲ್ಗಾರ. ಅವ ಬಿಡುವ ಬಾಣಗಳು ಪಡೆಯಬೇಕಾದ ವೇಗಕ್ಕಾಗಿ, ಅವು ಚಲಿಸಬೇಕಾದ ದೂರಕ್ಕಾಗಿ, ತನ್ನ ಬಲದಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಬಿಲ್ಗಾರನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಣಿಯುವದರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಖುಷಿಯಿರಲಿ. ಅವ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವ ಬಾಣವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅದೇ ರೀತಿ ಅವ ಸುಧೃಢವಾದ ಬಿಲ್ಲನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾನೆ.’

ಅಲ್ಲಿದೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಇಲ್ಲಿಹೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾತ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಘಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿದೆ. ಕಡಲ ಮೇಲೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಹಡಗು ದಡ ಹತ್ತಿದೆ. ತನ್ನವರು, ತನ್ನೂರಿನವರು ತಮ್ಮೊಡನೆ ತನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬಂದಿರುವದನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಹಡಗಿನೆಡೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ. ಹಲವು ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಘಳಿಗೆ, ಹೋಗುವ ಕಾತುರ ಎಲ್ಲ ಇದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಇದ್ದ ನೆಲದ, ಜನದ ನೆನಪುಗಳೂ ಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಹೋಗುವ ಕಾತುರದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿನದನೆಲ್ಲ ಥಟ್ಟನೆ ಮರೆತು ಹೋಗುವದೆಂತು?

ಅವನು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನುವದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ಸುದ್ದಿ ಹರಡಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ತಾವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಯೇ, ಅಷ್ಟಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹಡಗಿನೆಡೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆ ಹೊರಟವರನ್ನು ಅವನೂ ಕಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಅವರೆಲ್ಲರಿಂದ, ಅಲ್ಲಿಂದ, ಅವ ಬೇರ್ಪಡುವ ಕಾಲ, ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರುವ ಕಾಲವೆ? ತನ್ನ ಆ ಸಂಜೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬೆಳಗೇ? ಅವ ಹೊರಟಿದ್ದು ಇದ್ದೂರಿನಿಂದ ತನ್ನೂರಿಗೋ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೋ? ಬೇರ್ಪಡುವ ಕಾಲ ಸುಗ್ಗಿಯಾಗುವದೆಂತು? ಸಂಜೆ ಬೆಳಗಾಗುವದೆಂತು? ವಸತಿಕಾರ ಹೊತ್ತಾರೆದ್ದು ಹೊರಟಂತಿದೆಯಲ್ಲ.

ಅವನೊಬ್ಬ ಪ್ರವಾದಿ. ಅವ ಹೋಗುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ. ನೆರೆದ ಜನರಿಗವನ ಬೀಳ್ಕೋಡುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ. ಅವನನ್ನವರು ಅಪಾರವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಮೌನವಾಗಿ. ಈಗ ಧ್ವನಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ತಮ್ಮ ಒಳಗನ್ನು ತೆರೆದು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಬೇರ್ಪಡುವ ಹೊತ್ತು ಹತ್ತಿರವಾಗದ ಹೊರತು ಪ್ರೀತಿಗೂ ಅದರ ಆಳದ ಅರಿವು ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಸೇರಿದವರಲ್ಲಿ ಸಂತಳೊಬ್ಬಳಿದ್ದಾಳೆ. ಅವ ಮೊದಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡವಳು. ಸೇರಿದವರ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಅವಳು ನುಡಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಹೊರಡುವ ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದೆ. ನಿಲ್ಲು ಎನ್ನುವದಿಲ್ಲ ನಾವು. ಆದರೆ ಹೊರಡುವ ಮುಂಚೆ ನಿನ್ನ ಅರಿವನ್ನು ಹಂಚಿ ಹೋಗು. ನಮ್ಮನ್ನು ನಮಗೇ ತೋರಿಸಿ ಹೋಗು. ಹುಟ್ಟು ಸಾವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವದನ್ನ, ನಿನಗೇನೆಲ್ಲ ತೋರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಹೇಳು.

ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವೆಯಾ?

ನೆರೆದ ಜನರನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಅವ ನುಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರೀತಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆದಾಗ ಅದನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ, ಅದರ ಹಾದಿ ದುರ್ಗಮವಾಗಿದ್ದರೂ. ಪ್ರೀತಿ ನಿಮಗೆ ಕಲಶವಿಡಬಹುದು, ಹಾಗೇ ಶಿಲುಬೆಗೂ ಏರಿಸಬಲ್ಲದು. ನಿಮ್ಮ ಎತ್ತರಕ್ಕೇರಿ ನಿಮ್ಮ ರೆಂಬೆ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಲ್ಲದು, ಅಂತೇ ನಿಮ್ಮ ಬೇರುಗಳಿಗಿಳಿದು ಅವನ್ನಲ್ಲಾಡಿಸಲೂ ಬಹುದು.

ಕಾಳುಗಳ ತೆನೆಗಳಂತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನದು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ತೆನೆ ಬಡಿದು ಕಾಳು ಬಿಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಹೊಟ್ಟ ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಬೀಸಿ ಬಿಳಿಯಾಗಿಸುತ್ತದೆ.
ಮತ್ತೆ ನಾದಿ ನಾದಿ ಮೆತ್ತಗಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಪವಿತ್ರಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ದೇವನ ಪವಿತ್ರ ಔತಣದಿ ಅರ್ಪಿತವಾಗುವ ಪವಿತ್ರ ರೊಟ್ಟಿಯಾಗಲಿ ಎಂದು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟವೇಕೆ? ನಿಮ್ಮ ಎದೆಯಾಳದ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ನೀವು ತಿಳಿದೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು. ಅದರ ಅರಿವಿನಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮನ ತುಣುಕಾಗಲಿ ಎಂದು.

ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ, ಅವನ ಉತ್ತರ. ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳ ಸರಣಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ.

ಇವತ್ತಿಗಿಷ್ಟು. ಸಾಗುವ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳ ಸರಣಿಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓದಿಕೊಂಡಂತೆ ತಿಳಿದಷ್ಟು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಷ್ಟು ಬರೆಯುವೆ…

Inspired by a Movie?

I was at the local library’s dvd section yesterday, looking for a good movie to watch. Wanted something new, engaging and inspirational. Didn’t want anything negative or dark, didn’t even want any heist movies. Have watched a bunch of those before and liked them too, but I didn’t feel like picking any of those. Mind was still racing, trying to define the type of movie I wanted to watch. Positive, uplifting, engaging, celebrating the human spirt and endeavor were the key words running through my mind. Then suddenly I said, “I want to watch a movie that is opposite of Omkara.” Funny it seems but that made sense. I wanted the same sort of engaging, tight, no nonsense movie but not exploring the darker side of the mind with a very very disturbing and tragic ending.

Wanted to pick up a relatively new movie, something that I haven’t seen before. However I have been so out of touch with recent movies that I don’t know any recent movie by name (except of George Clooney’s Up in the Air which is probably a year old. I saw it recently and loved it). So giving up on the ‘new’ tag, started looking for something I had seen before. Thought of some old classics like “The Bridge on the River Kwai”, “Ben Hur”,  and gave them a pass. Finally picked up “Glory Road” and “Pursuit of Happyness”.

Watched “Glory Road” today. What a wonderful movie! Third time around, still held my attention throughout, gave me lump in the throat a couple of times and made me rewind one more time for that last basket. This true story of the all blacks vs all whites NCAA finals of 1966 rocks! Here is that last basket form youtube.

In “Chak De India”, coach Kabir Khan gives an inspirational “sattar minute” speech to the team. That scene was great. I did seem a bit long and dramatic though. While watching it, it had also reminded me of a similar speech from this movie. This one not done in the change room, but on the field during a timeout. Here it is below, watch at the 2 min 57 sec mark.

Every time I re-watch a movie, something different touches me.  The last time I watched it, I had written this about the movie, don’t know if something new occurs to me this time around.

Was struck by two things this time around. One was the elevator scene where Chris Gardner’s (Will Smith) facial expression doesn’t change one bit even after he learns that a fellow intern didn’t answer the essay question in the test. His back is to the wall and he has given his all to this one shot at better future, there is going to be only one winner out of the 20 interns, under such situation he learns at least one other guy didn’t do well. But there is no smile, no extra hope, no elation. The new knowledge doesn’t change any thing in the stampede of emotions reflecting on the face.

While he is spending the nights at shelters with his son, it suddenly occurred to me that I know the ending of this story but at that point in his life, Chris didn’t know. But he was marching on, giving everything, trying every bit hard. That was a revelation and that made his story all the more inspiring.

****************

 

While I’m at it, I thought I’ll list down some of the movies I have watched a few times and don’t mind watching again. Have you seen any of these? What’s your list , please share it here if you don’t mind and help me watch great movies , any kannada movies (I think Chinnari Mutta was something similar, but I watched it long back and don’t remember much of it now)?

(List not in any particular order and its just what comes to my mind now!)

Ben-Hur
The Bridge on the River Kwai
To Kill a Mocking Bird
Searching for Bobby Fischer
October Sky
The Great Debaters
Ghosts of Mississippi
Pursuit of Happyness

The Scent of a Woman also comes to my mind but mostly because of Al Pacino’s speech at the end and his tango with the beautiful Gabrielle Anwar .

Incredible?

After all the hoopla of the Oscar has died down, after I forgot almost all the reviews I read about it, finally I watched the movie Slumdog Millionaire. If I were to describe the movie in one word, the word would be “Incredible”, literally mostly and figuratively in some small parts. I think the best part of the movie is the amazing work by Resul Pookutty. I felt I was in the middle of the busy Mumbai street, the slum and all those places in the movie. He brought all that into my living room. Rehman’s music is good but I don’t seem to remember any of it now, including the Jai Ho song. I think he has given much better music in other movies. Story build up and narration is in a good package but didn’t find much of build up. Overall an ok movie I guess. For a movie depicting hope and triumph, I felt the story could have been built up better.

I’m sure kids in India grow up hearing about the child abductions and how the kidnapped children are crippled and pushed into begging, at least I had heard of such stories while growing up. The question of “Darshan Do Bhagavan” and the story associated with how Jamal knows the answer seemed realistic. So did the way Jamal handles the question about “Satyameva Jayate.”  I liked nonlinear narration around the “Colt” revolver question. We are shown Jamal’s brother killing Mamman with a revolver and no one really says colt at that point; Jamal answers the question. In the next seen we see Salim calling himself the man with the colt revolver. That was good.

If those were the good parts, I wonder how much of the screenplay was written from the point of view of the slumdog kid and how much of it was with Danny Boyle’s (or the western audience’s) view point. Amitabh’s Zanjeer must have been many years before Jamal was born. Danny Boyle needs to counter that and some how. So what does he do? Makes young Jamal jump through the shit hole and show us his love for Amitabh. Was that a touch(?) extreme? You bet. What was that blue baby Ram doing in that narrow gully by the way? For Danny Boyle or the western audience it may seem strange for a Muslim boy to know what Ram holds in his hands. Does Boyle think India’s Hindu culture is alien to Indian Muslims? In any case the two question give him good pretext to show case the shit holes of the slum and also the post Babri Masjid demolition events. Whatever helps connect the dots in history and this Muslim boy from slums in Bombay I guess.

After spending some years in Agra, Jamal and Salim return to Mumbai. Describing that Jamal says, when we came back Bombay had become Mumbai. Was the name change that big of an impact in the day to day life of even slum dwellers? Don’t get me wrong, I have read elsewhere that the city had always been “amchi mumbai” for the common man on the street. Is that not right? What was that about the real American way the American tourist talks about? Was that supposed to show how good Americans are or was it an attempt to show that Americans throw money every where? Ek teer do shikar, eh?  In any case it was quite funny to see the way the Merc left by the American tourists gets dismantled systematically (I won’t be surprised if it really happens). Wonder why the Indian driver also went with them to see the dhobi ghat though.

Finally, do they really teach Alexandre Dumas’ “The Three Musketeers” in primary schools in India? I started learning English only from 5th standard so I don’t know . That’s another incredible thing I guess. Any way, nothing wrong with that. I liked the way he takes a blind guess and hits the jackpot.  So there was the show of luck playing its role too .

It was good to see Rahman, Resul Pookutty and Gulzar being recognized with Oscar.  I loved the Oscar acceptance speech of Resul Pookutty. I had this (in Kannada) to say after listening to the speech at that time.

 

Finding Carnatic Music

Thanks to the solitude in the car, at home for nearly a month now and also to the digital age and the technology it has provided, I have been listening to carnatic classical music more often now. I don’t think I have listened to as much classical music in my life before. I don’t understand a thing. I would love to be able to understand and identify what is being played. May be one day in future, for now I’m quite happy taking dips in this river of music. It has been very soothing and refreshing. Be it BMK singing ‘endaro mahanubaavulu’, or Yesudas singing ‘jaanaki ramana’ or Ms Revathi (from carnaticindia.com) singing the anandaamrutakarshini amrutavarshini or .. well the list goes on. Thought I’ll put down the ones I have been playing again and again over the last month. Here they are with link to wherever I could find them online,

• ‘endaro mahanubaavulu’ by Balamurali Krishna –  This is the last song from the tyagaraja pancharatna kritis CD I accidentally came across and bought during my last India trip. It was languishing with other CDs at home for a long time. Once I found it again and kept it in the car, I started listening to it often. I love the lyrics and the meaning as much (or even a bit more?) as BMK singing it.
• ‘jagadaanandakaaraka’ by Balamurali Krishna –  This is song number 1 in the CD I mentioned above. The duration of the song seemed quite daunting in the beginning. All that raagalaapa meant I switched ahead midway to the last song, ‘endaro’ (yes, nothing in between seemed to appeal.) However over time this too has become my favorate. Now whenever the CD is playing in the car, I mostly listen to 1 and 6. Slowly I have started listening to the ones from 2 to 5 also .
• Anandamrutakarshini – amrutavarshini - by Ms. Revathi. This has been my every day morning song these days. Listening to this makes the mind still and still be active, pure joy. Amazing!
• Sarasijanaabha sOdari – by Sankaran Namboodiri – This one by Sri Deekshatar is fast becoming another favorite. Especially the part where it has ‘sri guruguha janani mada shamani’.
• Brochevarevare by Yesudas – I had heard many melodious hindi movie songs sung by Yesudas. I knew he is also a great carnatic classical singer. While searching on the net found this song and I am amazed by the way he sings. The ease with which he moves between low and high sound (what is it called in musical terms?) and the breath control he has around the end of this song seem out of this world. The only issue I had with this one was that the ‘aardra bhaava’ of the lyrics seems to have given way to the pace. May be it is just me, but that is the feeling I still get whenever I listen to this one.
• jaanaki ramana by Yesudas – This one is perfect, blissful. I love the part where he goes ‘gaana lOla ghana tamaala neela…”. That’s stuck in my head and heart for a while now.

There are others like the ‘Chandracooda shivashankara paarvati ramana..”, “Gajavadana bEDuve”, etc. Some other time about those.

PS: While on Yesudas, I remember the song (not a classical one, probably from a movie) ‘mai bhi hu bachapanse man chala’ he sang (along with another female singer, I forgot the name) on TV long long ago. Though I heard it only once, it has remained with me. Was it my teen age that latched on to that seemingly naughty song? I guess. If any of you know where I can find that song, please let me know. I’m not sure whether my opinion of that song changes if I listen to it now . Hope not!

update: After a good Googaleshwara search I found this song here, it starts as Tishta nadi si tu chanchala… and I still like it

Percentage; in Perspective

Last Thursday there were jobs cuts at work. They said a low single digit in percentage and they chose, don’t know how they chose. Axe did fall close, within our group; it could be me I thought the pervious night, it was some one I worked with, instead. For a large company with employee strength in tens of thousands, a small percentage would yield a several hundred. Why did they do it now, when things seemed to be improving? Well that’s any one’s guess, by the way are the things really improving?

“How did you guys choose? You said it was not performance based, it must have been tough for you guys too.” I was asking my boss. His answers were on predictable lines, something that I could see myself. Something else he said that stuck a chord, “There are worse things that can happen in life than loosing a job”. That is absolutely true.

An elderly person, a close relative and very nice lady she is. Couple of months back I heard she’s ill. Affected with something rare, to name it, its called AML. When every thing seemed to be going very well, when the world seemed to be a happy place with loving family and all responsibilities taken care off, she’s to fight this thing. She’s responding well to the treatment I’m told. The disease itself is rare right? Yeh, until it happens to you or some one you know it all seems so rare and distant.

A colleague, a friend, a very good couple. Hardworking no nonsense person who is also a teetotaler and a non smoker is now preparing to battle some rare type of mouth cancer. “We researched about it a lot, every where it says the thing is very rare, smoking increases risk but he doesn’t smoke. Apparently stress increases it a bit as well, but he always enjoyed working. Risk goes down again for vegetarians which we are mostly” his wife was saying. My mind was racing again at the irony of percentages.

Worse things can happen in life when compared to loss of job. I understand that very well and agree to that. I’m not comparing these three incidents here. Just that it seems to me that a small fraction is never small, to those affected isn’t it the whole? Just puts the entire life in perspective and confirms that the life is so unpredictable. Still we live on, as the famous answer of Dharmaraja to Yaksha. I guess we must, as that’s the way humans have survived, with hope, faith and lot of courage in the face of adversity.

A wise person I know said recently, “People usually desire miracles in order to be normal”. I wish each of them the best of luck in their fight. Let the modern medicine and the destiny shower miracles and nurture them back to being normal, fit.

Good luck to my colleagues affected by the ‘limited restructuring’ as well. They are good and I’m sure they will find some thing good soon.