ಕೆಲಸವಾದ ಬಳಿಕ

ಬಂದ ಕೆಲಸವಾದ ಬಳಿಕ ಉಳಿಯಬಾರದು
ಬಂದ ಕೆಲಸವಾದ ಬಳಿಕ ಉಳಿಯಲಾಗದು

ಕೆಲಸವೊಂದು ಕೈಯಲಿರಲು
ಹಲವು ಹೊಸತನೆತ್ತಿಕೊಂಡು
ಹಳತು ಹೊಸತು ಮಿಳಿಸಿಕೊಂಡು
ನಾಳೆ ಫಸಲನೆಣಿಸಿ ಗುಣಿಸಿ

ಕಳೆದ ಕಾಲ ಸಾರ್ಥವಾಯ್ತ
ಕಲಿತ ಮಾತು ಅರ್ಥವಾಯ್ತ
ತಿಳಿದ ತಿಳಿವು ತೀರ್ಥವಾಯ್ತ
ಫಲಿತವಾಯ್ತ ಪತಿತವಾಯ್ತ

ಪೂರ್ಣವವನ ಗಣಿತ ಪೂರ್ಣ
ಪೂರ್ಣವುಸಿರಿನಾಟ ಪೂರ್ಣ
ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳದಿದ್ದಪೂರ್ಣ
ಪೂರ್ಣಗೀಯಲೆಲ್ಲ ಪೂರ್ಣ

ಯತ್ಕೃತಮ್ ತು ಮಯಾ ದೇವ
ಪರಿಪೂರ್ಣಮ್ ತದಸ್ತು ಮೇ

‘ಕೆಲಸ ಆದ ಕೂಡ್ಲೆ ಎದ್ದು ಬಿಡೋದನ್ನ ನಮ್ಮಪ್ಪ ಮತ್ತ ನಮ್ಮಣ್ಣ ಯಾವಾಗಲೂ ಪಾಲಸ್ತಾರ’ ಅಂತ ನನ್ನಪ್ಪ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ‘ಕೆಲಸಾದ ಕೂಡ್ಲೆ ಜಾಗ ಬಿಟ್ಬಿಡ್ತೀನಿ’ ಅಂತ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅದರಂತೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ‘ನಮ್ಮದೇನ ಕೆಲಸದ ಅಲ್ಲೆ. ನೀವು ಹೋಗಿ ಬರ್ರಿ’ ಅಂತ  ಹೇಳಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ತಾತನ ನೆನಪೂ ಇದೆ.

ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟನ್ನೋ ಜಗತ್ತಿನ ಕಿಟಕಿ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನ ಕೆಲಸವೂ ಆಗ್ತದೆ ಮತ್ತು ಏನೆಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೂ ಆಗ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಪಾತರಗಿತ್ತಿಯಂತೆ ಹಾರಿಕೊಂಡೆ ಇರಬಹುದು. ಅಂತ್ಯ ಪಾರವಿಲ್ಲದ  ಲೋಕದೊಳಗೆ ಕಳೆದು ಹೋಗುವದು ಬಹಳ ಸುಲಭ. ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ಮನಸ್ಸು ಮುಂದಿನ ಹತ್ತು ಕೆಲಸಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಇಲ್ಲಿಂದ ಯಾವಾಗಲೋ ಅಲ್ಲಿ ಹಾರಿಹೋಗಿ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಆರಂಭಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ, ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ, ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಕೆಲಸ, ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಕೆಲಸ, ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡ ಕೆಲಸ, ಓದಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡ ಪುಸ್ತಕ, ಬ್ಲಾಗು, ಬರವಣಿಗೆ, ಧುತ್ತನೆ ಎದುರಾದ ಕೆಲಸ, ಎಲ್ಲವೂ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿಸಿದ ಚಂಡುಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದಂತೆ ಎದುರಾದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಅಲ್ಲಿಷ್ಟು ಇಲ್ಲಿಷ್ಟು ಹರಿದು ಹಂಚಿ ದಣಿದುಬಿಡುವಾಗ ‘ಒಂದು ರೂಪದೊಳನಂತ ರೂಪ’, ‘ಒಂದು ಗುಣದೊಳಗನಂತ ಗುಣ, ಒಂದೊಂದು ಗುಣವೂ ಪರಿಪೂರ್ಣ’, ‘ಅವನ ಗುಣಗಳು ಅಚಿಂತ್ಯಾದ್ಭುತ’ ಮುಂತಾದ ಸಾಲುಗಳು ನೆನಪಾದರೆ ಭಗವಂತನ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಸತೊಂದು ಬೆರಗು. ಇವತ್ತಿನ  virtual machine, hypervisor ಗಳ ನೆನಪಾದರೆ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೊಸತೊಂದು ‘virtual me’ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿ ಇನ್ನೊಂದರ ಜೊತೆಗೆ ಅದರ context ಸಂಕರವಾಗದೆ ಅದರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅದು ಕೆಲಸಪೂರ್ತಿ ಮಾಡಬರುವಂತಿದ್ದರೆ ಎನ್ನುವ ‘ರೆ’ ಕಾರ.

ಭಗವಂತನಂತೂ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನದೇ ಒಂದು ’virtual me’ ಮಾಡಬಹುದೆ? ಮಾಡಿದರೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡ ಬಹುದು?

ಮೊದಲಿಗೆ ‘real me’ ಕೆಲಸವೇನು, ಅದರ ಉಪಕೆಲಸಗಳೇನು, ಅವುಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಕ್ರಮ ಏನು ಎನ್ನುವದನ್ನ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ವೇಳೆಯನ್ನೂ, ಬೇಕಾಗುವ ಸಲಕರಣೆಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆ ವೇಳೆಗೆ ಕೆಲಸದ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಕೆಲಸವನ್ನು (ಅಥವಾ ಉಪಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ) ‘virtual me’ ಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಉಪಕೆಲಸಗಳೂ ಮುಗಿಯುತ್ತ ಬಂದಂತೆ ಕೆಲಸವೂ ಮುಗಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ‘virtual me’ ಕೊನೆಯ ಉಪಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸಿದಾಗ ‘real me’ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕು. ಅದರಿಂದ ಕಲಿಯಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ಬಳಸಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಸಂಗ್ರಹ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ, ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ, ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಆಗಬಹುದು. ಎಲ್ಲಿ ಅದು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವದು ‘real me’ ಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು.

‘Operation successful but the patient died’ ಅನ್ನುವಂತೆ ಆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಂದುಕೊಂಡ ಪರಿಣಾಮ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ? ನಾನೆಂಬ ‘real me’ ಯ ಕೆಲಸವೇನು ಮತ್ತೆ? ಒಂದು ಪೂರ್ತಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಡೆಸಬೇಕೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟ್ಟದಲ್ಲೂ ‘virtual me’ ಯ ಕೆಲಸದ ಪರಿಣಾಮ ಗಮನಿಸಿ ಬೇಕಾದ ಬದಲಾವಣಗಳೊಡನೆ ಮುಂದಿನ ‘virtual me’ ಯನ್ನು ಶುರುಮಾಡಬೇಕೆ ಎನ್ನುವ ಎಲ್ಲ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ್ದು ’real me’. ಒಂದು ಕೆಲಸದಿಂದ  ಅರಿತದ್ದನ್ನ ಮುಂದೆ ದುಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದೂ ‘real me’.  ಒಂದು ಕೆಲಸ ನಡೆಯುವಾಗ ತುರ್ತೇನೋ ಬರುತ್ತದೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ  ’real me’ ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕು, ನಿರ್ಣಯ ‘real me’ ಯದ್ದೇ.

‘virtual me’ ಎಂಬ ಕೂಲಿ ಆಳಿನ್ನೂ ಮತ್ತು ‘real me’ ಎಂಬ ಮಾಲೀಕನನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವದು ಹೇಗೆ? ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಬೇಕೆ? ಆಳಿನಲ್ಲೊಬ್ಬ ಮಾಲೀಕ, ಮಾಲೀಕನಲ್ಲೊಬ್ಬ ಆಳು ಇರಲೇಬೇಕು. ಉಪಕೆಲಸಗಳ ಪ್ರತಿ ಹಂತವನ್ನೂ ಮೊದಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಆಳಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕೆಂತಿಲ್ಲ. ಮಾಲೀಕನ ಮೂಲಭೂತ ತತ್ವಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಮಾಲೀಕನದ್ದೇ ನಿರ್ಣಯ. ಉಳಿದಂತೆ ’Things seem more right when you are doing them than when you are thinking about them*’ ಎಂದುಕೊಂಡು ಮಾಡಲು ಆಳಿಗೆ ಬಿಡಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಕೆಲಸದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ’ಸರ್ವ ಕರ್ಮಾಖಿಲಂ ಜ್ಞಾನೇನ ಪರಿಸಮಾಪ್ಯತೆ’ ಎಂದುಕೊಂಡು ಮಾಲೀಕನಾಗಿ ಅರಿಯುತ್ತ ಹೋದಂತೆ, ಆ ಅರಿವಿನಿಂದ ಆಳನ್ನು ತಿದ್ದಿದಂತೆ, ಆಳು ಮತ್ತು ಮಾಲೀಕರಿಬ್ಬರೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿವಸ ಕರೆ ಬಂದಾಗ ಯಾವ ಯಾವ ‘virtual me’ ಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಇದ್ದವೋ ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಮಾಲೀಕನೂ ನಿಜವಾದ ಮಾಲೀಕನಲ್ಲವಲ್ಲ! ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ‘virtual me’ ಮತ್ತು ‘real me’ ಗಳು ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದದ್ದು ಅಲ್ಲಿಗೇ ಪೂರ್ಣ. ‘ಯತ್ಕೃತಂ ತು ಮಯಾ ದೇವ ಪರಿಪೂರ್ಣಮ್ ತದಸ್ತು ಮೇ’. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ವ್ಯರ್ಥವಲ್ಲ, ‘ನೇಹಾಭಿಕ್ರಮ ನಾಶೋಸ್ತಿ, ಪ್ರತ್ಯವಾಯೋ ನ ವಿದ್ಯತೆ’!

ಈ ‘virtual’ ವಿಚಾರ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವುದೋ ನೋಡೋಣ ಅಂತ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೊರಟವನಿಗೆ ಕೊನೆಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದು, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟ ಏಕೆ? ದಿವಸ ಸಂಧ್ಯಾ ವಂದನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಆಯಿತು. ಆಚಮನ, ಸಂಕಲ್ಪ, ಮಾರ್ಜನ, ಭೂತೋಚ್ಛಾಟನ, ಧ್ಯಾನ, ಜಪ, ಸಮರ್ಪಣಗಳೆಲ್ಲವನ್ನ  ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮಾಡುವದನ್ನೇ  ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡ್ತಾ ಅದನ್ನೇ ಉಳಿದ ಕೆಲಸಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಿದರೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಪ್ರೊಡಕ್ಟಿವ್ ಆಗುವದು ಅಂತ.  ಸ್ಟೀವ್ ಜಾಬ್ಸ್ ಹೇಳಿದ ‘Your time is limited’ ಎನ್ನುವ ಮಂತ್ರ ಹಿಡಿದರಂತೂ ಇನ್ನೂ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಈ ಸಮಯ ಎಷ್ಟು ಸೀಮಿತವಾದದ್ದು ಅನ್ನುವದರ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಅನುಭವ ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ಆಗಿದೆಯಾದರೂ ಕಳೆದ ಬಾರಿಯ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಕಂಡ ತಾತನ ಕೊನೆಯ ಒಂದು ವಾರ, ಕೊನೆಯ ಗಳಿಗೆ, ಆ ಸಂದರ್ಭ ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಆದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲೂ ತಾತ ಸರಿಯಾಗಿ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿಕೊಂಡಂತೆ ಎದ್ದು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟ ಅನಿಸಿತು. ಈ ತಾತನಿಗೆ ಮುಂಚೆ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಅಪ್ಪ ಎಂಕಣ್ಣ ತಾತನಂತೂ ‘ತೊಂಭತ್ತು ವರ್ಷದ ಆಯುಷ್ಯ ಅದ, ಅದು ಮುಗಿದ ಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡ್ತೀನಿ’ ಅಂತಿದ್ದಾತ ಅದರಂತೆ ತನ್ನ ೯೦ನೇ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ದಿನವೇ ಹೊರಟು ಬಿಟ್ಟ. ಅವರಿಬ್ಬರ ಕೊನೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಹಣಕಿ ಇಂಥದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದರ ಉಪಯೋಗ ನಿಜವಾಗಿ ಆಗುವದು ಈ ಎಲ್ಲ ಯೋಚನೆಗಳ ಪರಿಣಾಮ ಸತತವಾಗಿ ನನ್ನ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿದಾಗ. ಆ ದಿನ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ, ನಿತ್ಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಅದರದ್ದೇ!

(* – ‘Things seem more right …’ is a line I picked up from one of the short stories by John Steinbeck. I think the story is ‘To kill a white quail’ )

(ಒಂದಾರು ತಿಂಗಳಿಂದ ಡ್ರಾಫ್ಟಾಗಿ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಇವತ್ತು ಕಡೆಗೂ ಇದಕ್ಕೊಂದು ರೂಪ ಕೊಟ್ಟು ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ!)

ಕೂಸು ಇದ್ದ ಮನೆಗೆ …

ಕೂಸು ಇದ್ದ ಮನೆಗೆ ಬೀಸಣಿಗೆ ಯಾಕೆ
ಕೂಸು ಕಂದಮ್ಮ ಒಳ ಹೊರಗೆ
ಕೂಸು ಕಂದಮ್ಮ ಒಳ ಹೊರಗೆ ಆಡಿದರೆ
ಬೀಸಣಿಗೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸೀತ …

ಮಾಡದಾಗ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕ ಎಲ್ಲ ಕೆಳಗ ಹರವಿದೆಲ್ಲೋ ಪುಟ್ಟ ಅನ್ತಾ  ಒಂದು ಕಡೆ ಇಂದ ಮತ್ತೆ ಎತ್ತಿ ಇಡ್ತಾ ಬಂದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಇಂದ ಅವ ಹೊರಗ ಹಾಕ್ತಾ ಬರ್ತಾನೆ. ಮೂಡಿದ್ದರೆ ತಾ ತೆಗೆದದ್ದನ್ನ ತಾನೆ ಎತ್ತಿಡ್ತಾನೆ ಮತ್ತೆ ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ‌ ಎಲ್ಲಾ ನೆಲಕ್ಕೆ  ವಾಪಸ್ ಹಾಕ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲೇ‌ ಇದ್ದ ಅನ್ನೋದರೊಳಗೆ ‘ವಾಕುಮ್ ವಾಕುಮ್’ ಅಂತ ತನ್ನ ಆಟಿಗೆ ವ್ಯಾಕ್ಯೂಮ್ ಕ್ಲೀನರ್ ಹಿಡಿದು ನಡೆದೇ ಬಿಡ್ತಾನೆ. ನಿಜವಾದ ವ್ಯಾಕ್ಯೂಮ್ ಕ್ಲೀನರ್ ಹೊರಗೆ ಬಂದರೆ ಅಂಜಿ ಅಲ್ಲೇ ದೂರದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿರ್ತಾನೆ. ಪಾಟಿಯೋ ಬಾಗಿಲು, ಹೊರ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೀತೀವಿ ಅನ್ನೋ‌ ಸೂಚನೆ ಸ್ವಲ್ಪವೇ‌ ಸಿಕ್ಕರೂ‌ ಸಾಕು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲೇ‌ ಹಾಜರ್ ಅಲ್ಲಿ. ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಹೊರ ಬಿದ್ದರೆ ಮಣ್ಣಾಟ, ಮುಂಬಾಗಿಲಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದರೆ  ‘ಕ್ವಾಕ್ ಕ್ವಾಕ್’ ಅಂತಾ ಡಕ್ ಪಾಂಡಿನ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ.ಅಪ್ಪ ಇದ್ದರೆ ಅಪ್ಪ, ಇಲ್ಲ ಅಮ್ಮನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆಕೊಂಡು ಹೋದನೇ ತನಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಕಡೆ. ‘Free Electrons are like toddlers’ ಅಂತಿದ್ದರಂತ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬನ ಟೀಚರ್.

ನಾಯಿ ಮರಿ ನಾಯಿ ಮರಿ ಹಾಡು ಬಂದರೆ ನಾವೂ ಬೌ ಬೌ ಅನ್ಬೇಕು, Five Little Soldirsನ್ನ ಅದರ ಜೊತೆಗೇ ಹಾಡ ಬೇಕು. ‘ಬಾರೆ ಗೋಪಮ್ಮ ನಿನ್ನ ಬಾಲಯ್ಯ ಅಳುತಾನೆ’ ಅಂದರೆ ನಗು ಮುಖ ಮಾಡಿ ಹಾಡು ಕೇಳ್ತಾನೆ. ಮಲಗೋ ಮಗನೇ ರಾತ್ರಿ ಬಹಳ ಆಯಿತು ಅಂದರೆ ಇನ್ನೂ ಹಾರಾಡ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ. ‘ಆನಂದ ಆನಂದ’ ಹೇಳಲೀ‌ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಅಂದರೆ ಅಮ್ಮನ ತೋಳ ಮೇಲೇ ತಲೆ ಇಡೊದಕ್ಕೆ ರೆಡಿ. ‘ತಾರಮ್ಮಯ್ಯ ಯದುಕುಲ ವಾರಿಧಿ ಚಂದ್ರಮನ’ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಹಾಡಿದರೆ ಅಪ್ಪನೂ ಧ್ವನಿಗೂಡಸ್ತಾನೋ‌ ಎನೋ‌ ಅಂತ ಅಪ್ಪನ ಮುಖ ನೋಡ್ತಾನೆ ತುಂಟ! ಕೆಲಸ ಅಂತ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಹಿಡಿದು ಅಪ್ಪ ಹೊರಗಿನ ರೂಮಿಗೆ ಹೊರಟರೆ ‘ಅಪ್ಪ ಆಪೀಸ್, ಅಪ್ಪ ಆಪಿಸ್’ ಅನ್ನೂದಕ್ಕೆ ಶುರು.

 

ಅಕ್ಕ-ಬುಕ್ಕ  ಅಕ್ಕ ಬುಕ್ಕ ಅಂತಿದ್ದವನ ಶಬ್ದ ಭಂಡಾರ ಬೆಳೀತಾ ಇದೆ. ಪುಟ್ಟಾ,, ಪುಟ್ಟಪ್ಪ, ಹೋಗು, ಗೋ, ಕುಕ್ಕರ್, ಅಪ್ಪಾ  ಬಂದು, ಅಮ್ಮಾ  ಬಂದು, ಹೋತ್, ಪೇನ್ (ಪ್ಲೇನ್), ಬಸ್, ಅಂಬೆಲ್ಲಾ (ಅಂಬ್ರೆಲ್ಲಾ) … ಹೊಸ ಶಬ್ದಗಳು ಹಾಗೇ ಸೇರ್ತಾನೆ ಇವೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವಷ್ಟು  ಶಬ್ದ ನಾಲಿಗೆ ತುದೀಲೇ ಇದೆ, ಇದೋ ಹೇಳೇ ಬಿಟ್ಟೆ ಅನ್ನೋ‌ ಹಾಗೆ ಮುಖ ಮಾಡ್ತಾನೆ ಆದರೆ ಹೇಳೋದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳು ಮಾತು ಕಲಿಯೋದು, ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನ ಕೇಳೋದು ನಿಜಕ್ಕೂ ರೋಮಾಂಚಕ. ಸುತ್ತಲಿನವರು ಆಡುವದನ್ನ ಕೇಳ್ತಾ ಕೇಳ್ತಾ ತಾವೂ‌ ಹಾಗೇ‌ ನುಡಿದೇ ಬಿಡ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ಕಿವಿಗೇ ಕೇಳಿದ್ದು  ತಮಗೇ‌ ಇಷ್ಟವಾಗಿ (ಅಥವಾ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬರಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅನಿಸಿ?)‌ ಅಂದಿದ್ದನ್ನೇ ಅಂತಾ ಹೋಗ್ತಾರೆ, ಸಂಗೀತಗಾರರು ರಿಯಾಜ್ ಮಾಡಿದಂತೆನಾ ಅದೂ?‌ ನಮ್ಮ ಕಿವಿಗಂತೂ ಸಂಗೀತವೇ!

ಹೊರಗಿನ ಕೋಣೇಲಿ ಕೂತು ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಒಳಗಿನ ರೂಮಿಂದ ‘ಅಪ್ಪ ಆಪೀಸ್’ ಅನ್ನೋದು ಕೇಳಿಸಿದಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ತಕ್ಷಣ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ; ನಮ್ಮ ಕೂಸು ಕಂದಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆಗೆ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿ  ಹತ್ತರಕ್ಕ,  ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದು ವಾರ ಆತು. ಹೋದ ಶನಿವಾರ ಎತ್ತಿಟ್ಟಿದ್ದ  ಅವನ ಪುಸ್ತಕ ಭಂಡಾರ ಅಲ್ಲೇ ಇದೆ, ಅವನ ಆಟಿಗೆ ಸಾಮಾನು ಅವುಗಳ ಜಗಾ ಬಿಟ್ಟು ಕದಲಿಲ್ಲ. ಮನೆ ಮನ ಎಲ್ಲ ಭಣ ಭಣ.

ನಮ್ಮ ಪುಟ್ಟಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬರದಿದ್ದರಿಂದ ದಿಟ್ಟಿ  ಆಗ್ತದೇನೋ‌; ದಿಟ್ಟಿ  ತಗೀಬೇಕು. “ನಾಯಿ ದೃಷ್ಟಿ, ನರೀ ದೃಷ್ಟಿ, ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ, ಇವರ ದೃಷ್ಟಿ, ಅಪ್ಪನ ದೃಷ್ಟಿ, ಅವ್ವನ ದೃಷ್ಟಿ …. ಥೂ ಥೂ ಥೂ!”

Percentage; in Perspective

Last Thursday there were jobs cuts at work. They said a low single digit in percentage and they chose, don’t know how they chose. Axe did fall close, within our group; it could be me I thought the pervious night, it was some one I worked with, instead. For a large company with employee strength in tens of thousands, a small percentage would yield a several hundred. Why did they do it now, when things seemed to be improving? Well that’s any one’s guess, by the way are the things really improving?

“How did you guys choose? You said it was not performance based, it must have been tough for you guys too.” I was asking my boss. His answers were on predictable lines, something that I could see myself. Something else he said that stuck a chord, “There are worse things that can happen in life than loosing a job”. That is absolutely true.

An elderly person, a close relative and very nice lady she is. Couple of months back I heard she’s ill. Affected with something rare, to name it, its called AML. When every thing seemed to be going very well, when the world seemed to be a happy place with loving family and all responsibilities taken care off, she’s to fight this thing. She’s responding well to the treatment I’m told. The disease itself is rare right? Yeh, until it happens to you or some one you know it all seems so rare and distant.

A colleague, a friend, a very good couple. Hardworking no nonsense person who is also a teetotaler and a non smoker is now preparing to battle some rare type of mouth cancer. “We researched about it a lot, every where it says the thing is very rare, smoking increases risk but he doesn’t smoke. Apparently stress increases it a bit as well, but he always enjoyed working. Risk goes down again for vegetarians which we are mostly” his wife was saying. My mind was racing again at the irony of percentages.

Worse things can happen in life when compared to loss of job. I understand that very well and agree to that. I’m not comparing these three incidents here. Just that it seems to me that a small fraction is never small, to those affected isn’t it the whole? Just puts the entire life in perspective and confirms that the life is so unpredictable. Still we live on, as the famous answer of Dharmaraja to Yaksha. I guess we must, as that’s the way humans have survived, with hope, faith and lot of courage in the face of adversity.

A wise person I know said recently, “People usually desire miracles in order to be normal”. I wish each of them the best of luck in their fight. Let the modern medicine and the destiny shower miracles and nurture them back to being normal, fit.

Good luck to my colleagues affected by the ‘limited restructuring’ as well. They are good and I’m sure they will find some thing good soon.

ಅಪ್ಪಂದಿರ ದಿನಕ್ಕೆ

ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಏನಾಗ್ತೀಯ ಅಂತ ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ನಮ್ಮಪ್ಪನಂತೆ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಆಗ್ತೇನೆ ಅಂತ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಮುಂದೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ಸಾಫ್ಟವೇರ್ ಕ(ಕು)ಟ್ಟುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನಾದರೂ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯ ಬಗೆಗಿನ ಗೌರವಾದರಗಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇವತ್ತಿಗೂ ಇದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನಪ್ಪನೇ ಕಾರಣ ಹಾಗೂ ಪ್ರೇರಣೆ. ಯಾವತ್ತೂ ಯಾವದನ್ನೂ ಅತಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಹೇರದೆ, ತಮ್ಮನ್ನು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಇಂಪೋಸ್ ಮಾಡದೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ ಅಪ್ಪ ಇಂಥದ್ದನ್ನು ಮಾಡಲೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಕಟ್ಟು ನಿಟ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ. ಯಾಕೆ ಕಟ್ಟು ನಿಟ್ಟಾಗಿ ಬೆಳೆಸಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನಿಸಿದರೂ ಅವರು ಹಾಗೆ ಬೆಳೆಸಿದ್ದರಿಂದಲೇ ನನಗಿವತ್ತು ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನ ಚಿಂತನೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅನಿಸುವದೂ ಹೌದು.

ಫಿಸಿಕ್ಸ್ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಆಗಿದ್ದ ಅಪ್ಪನಿಂದ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಫಿಸಿಕ್ಸ್ ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಫಿಸಿಕ್ಸ್ ಕಲಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನನಪಿನಲ್ಲಿರುವದೊಂದಿದೆ. ಎಂಟೋ ಒಂಭತ್ತನೇಯದೋ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಿನ ಮಾತು. ಅವತ್ತೊಂದು ಮುಂಜಾನೆ ಎದ್ದು ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳನ್ನು ಓದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪಾಠಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳಿಗೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಉತ್ತರ ಬರೆಸುವದೂ, ನಾವು ಅವುಗಳನ್ನ ಉರು ಹೊಡೆಯುವದೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಅಭ್ಯಾಸ. ಉರು ಹೊಡೆದದ್ದು ಮುಗಿಯಿತು ಅನಿಸಿ ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಬಂದ ಅಪ್ಪ ಒಂದೆರಡು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರೇನೋ, ಅದರ ನಂತರ ಹೇಳಿದ್ದು, ’ಪುಸ್ತಕ ಓದಬೇಕಪ್ಪ. ಬರೇ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ಘಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದರೇನ್ ಬರ್ತದ? ಪಾಠ ಓದಿದರ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ತಿಳೀತದ.’ ತಮಾಷೆಯೆಂದರೆ ಅವರು ಹಾಗೇ ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಪಾಠ ಓದಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶುರು ಮಾಡಿದೆನೆ ಅನ್ನುವದು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಓದಿ ಓದಿದ್ದಾಯಿತು ಅಂತ ಅನಿಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದದ್ದು ಅಪ್ಪನ ಆ ಮಾತಿನಿಂದಲೇ ಅಂತ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಬಹುಷಃ ಅದಕ್ಕೇ ಆ ಮಾತು ಇವತ್ತಿಗೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿದೆ. ಅದನ್ನ ಹೇಳಿದ್ದ ಅಪ್ಪನಿಗೇ ನೆನಪಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಇವತ್ತು!

ಅಪ್ಪನ ಕೈ ಬರಹ ಬಹಳ ಚಂದ. ಬ್ಲಾಕ್ ಬೋರ್ಡಿನ ಮೇಲೆ ಮುತ್ತು ಪೋಣಿಸಿದಂತೆ ಸರಳ ರೇಖೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಾನಾಂತರ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಇವತ್ತಿಗೂ ನೆನಪಿದೆ. ಅವರ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನ ಅಷ್ಟು ಮೆಚ್ಚಿದರೂ ಅವನ್ನ, ಆ ರೀತಿ ಬರೆಯುವದನ್ನ ಕಲಿತದ್ದು ಕಡಿಮೆ. ಒಂದು ದಿನ ಅವರ ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತನಾದರೆ ಮರುದಿನ ಇನ್ನಾರದೋ ಅಕ್ಷರ ನೋಡಿ ಮೋಹಿತನಾಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವ. ಆಗಾಗ ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ನನ್ನ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನ ನೋಡಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದನ್ನ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಲಿ ಅಂತ ಹಲವು ಬಾರಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಕಡೆಗೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮುಂದೆ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಿದಾಗ ಅಯಾಚಿತವಾಗಿ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ನಿಂತತೆ ’ಅವನ ಮನಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಬರೆಯಲಿ ಬಿಡು’ ಅಂತ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟೋತ್ತಿಗಾಗಲೇ ನನಗೂ ಅವರಿವರ ಅಕ್ಷರ ಅನುಸರಿಸುವದು ಬೋರಾಗಿತ್ತೇನೋ, ಮುಂದೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ನಕಲು ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಬರೆಯುವಾಗ ಕಾಟು ಹೊಡೆದು ಬರೆಯಬಾರದು ಎನ್ನುವ ಅವರ ನಿಯಮವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪಾಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾದ ಬೀಚೊಂದರಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ

ಯಾವುದೋ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಾರದಿದ್ದದ್ದ ಯಾವುದೋ ವಿಷಯವನ್ನ ಎಲ್ಲರೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣ ಕೊಟ್ಟು ನೀವು ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳ ಹೋದಾಗ ’ಎಲ್ಲಾರೂ ಮಾಡ್ತಾರ ಅಂತ ನಾನೂ ಯಾಕ ಮಾಡಬೇಕು?’ ಎಂದಿದ್ದನ್ನ ಎಂದೂ ಮರೆಯಲಾಗದು. ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದನ್ನ ಮಾಡಲು ನೆರವಾಗುವದು ಅದೇ ಮಾತು.

’ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಅಂದರೆ ನಮಗೆಲ್ಲ ಮೆಚ್ಚುಗೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಎಷ್ಟು ಜಾಣರು, ಎಷ್ಟು ದಡ್ಡರು ಎನ್ನುವ ಅಳತೆಗೋಲಿಲ್ಲದೇ ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.’ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಈ ಮಾತನ್ನ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಜನರಲ್ಲಿ ಕುಂದು ಕೊರತೆಗಳು ಏನಿದ್ದರೂ ಇರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳನ್ನ ಗ್ರಹಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವದರ ಬಗ್ಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಪ್ಪ ಒಂದೆರಡು ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನ ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಿದಾಗ ಅಪ್ಪನ ಈ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವವೇ ಅವರನ್ನ ಕಂಡರೆ ಇತರರಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಅನಿಸಿತು.

ಅಪ್ಪ ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಕಡೆಗೆ ತೊರುತ್ತಿದ್ದ ಶಿಸ್ತಿನ ಮುಖವನ್ನ ನಮಗೆ ಯಾಕೆ ಹೆಚ್ಚು ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವದೊಂದು ಕಂಪ್ಲೇಂಟಿತ್ತು ನನಗೆ. ಹೋದ ವರ್ಷ ಅವರಿಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಉತ್ತರ ಏನು ಹೇಳಿದರೋ ಪೂರ್ತಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ ಆದರೆ ನೆನಪಿನಲ್ಲುಳಿದದ್ದು ’ಶಾಲೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನ ಮನೆಗೆ ತರಬಾರದು ಎನ್ನುವದೊಂದು ನಿಯಮವನ್ನ ನಾನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.’ ಬಹುಷಃ ಅದೇ ಕಾರಣವಿರಬೇಕು. ನಿತ್ಯ ಮನೆಯಿಂದ ಆಫೀಸಿಗೆ ಲಾಗಿನ್ನಾಗಿ, ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಹಗಲಿರುಳೂ ಮನೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ನನಗೆ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ನಿಯಮವನ್ನ ಪಾಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವದು ಅದೆಂದಿಗೋ. ಅಪ್ಪನ ಮೇಲಿದ್ದದ್ದು ಅದೊಂದೇ ಕಂಪ್ಲೇಂಟೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಬೆಳೆಯುವಾಗ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಅಪ್ಪ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ, ಅವರು ಹೀಗೇಕೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಚನ್ನಾಗಿತ್ತಲ್ಲ ಎಂದೆಲ್ಲ ಅನಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡುವಾಗ ಅವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿ ಅಪ್ಪ ತೋರಿಸಿದ ಕನ್ಸಿಸ್ಟೆನ್ಸಿ ಒದಗಿಸಿದ ವಾತಾವರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಪ್ಪನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಕಲಿತ ಕೆಲವು ಪಾಠಗಳನ್ನ ಅಪ್ಪಂದಿರ ದಿನದಂದು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅವರಿಗೆ ಈ ಅಕ್ಷರ ನಮನ ಒಪ್ಪಿಸುವಾಗ ನನ್ನ ಮಗನೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಪ್ಪನಾಗಿ ಅವನ ಬಾಳಿಗೆ ಎಂತಹ ಬುನಾದಿ ಹಾಕಬಲ್ಲೆ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನಪ್ಪನನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಬಹಳಷ್ಟು ಕಲಿತಂತೆ ನನ್ನ ಮಗನೂ ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ. ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನಪ್ಪನಂತೆ ಕನ್ಸಿಸ್ಟೆನ್ಸಿ ನಾನು ತೋರಬಲ್ಲೆನೇ? ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನ ಕ್ಲುಪ್ತವಾಗಿ ಮಾಡುವದರ ಮೂಲಕ, ಅವುಗಳನ್ನ ಮಾಡುವಾಗ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಅಮೂರ್ತವಾಗೇ ಉಳಿದಿವೆ ಅನಿಸಿರುವ ಜೀವನದ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನ ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಮೂರ್ತವನ್ನಾಗಿಸಬಲ್ಲೆನೇ? ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸರಳತೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವದಲ್ಲವೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನ ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದಷ್ಟೆ, ಈಗ ಹೀಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗದು.